آیات ولایت در قرآن صفحه 373

قدر مشکل و آفتاب حقیقت آنچنان پنهان نیست، ولی هنگامی که پای تعصّبها و منافع شخصی و حزبی به میان آید، حقّ و حقیقت پنهان می‌گردد!

در روایت دیگری، که از وجود مبارک مولای متّقیان، امیر مؤمنان علیه السلام، نقل شده می‌خوانیم:

«الْجَدَلُ فِی الدِّینِ یُفْسِدُ الْیَقِینَ «1»؛ مجادله به باطل در مسائل دینی یقین انسان را بر باد می‌دهد.»

زیرا وقتی کسی اهل جدل شد، کم کم برای تحقّق خواسته‌های دلش، آنچه را هوای نفسش می‌خواهد در لباس دین و به عنوان قرائت و برداشت تازه مطرح می‌کند!

خلاصه این که، در آیات و روایات از جدال به باطل به شدّت نهی شده است.

امّا جدال بحق و بحثهای منطقی و مسالمت‌آمیز، که طرفین بحث در پی روشن شدن حقیقت و رسیدن به آن هستند و هیچ کدام قصد برتری‌جویی بر دیگری ندارد، نه تنها اشکالی ندارد، بلکه خداوند به آن دستور داده است.

در آیه 125 سوره نحل می‌خوانیم:

«وَ جادِلْهُمْ بِالَّتی هِیَ أَحْسَنُ؛ و با آنها به روشی که نیکوتر است، استدلال و مناظره کن.»

2. اقتداء هدایت شونده به هادی‌

2. اقتداء هدایت شونده به هادی

پیام دوم آیه، که از قسمت پایانی آن استفاده می‌شود، این است که اگر علی علیه السلام به عنوان «هادی» مسلمانان مطرح شده است و مسلمانان خواهان هدایت هستند، باید به علی اقتدا کنند.

اخلاق علی، رفتار علی، گفتار علی، خطبه‌های پرسوز و گداز علی، نامه‌های مشحون از معارف بلند علی، کلمات قصار سراسر حکمت‌آمیز علی، تاریخ زندگانی سراسر عبرت‌آموز علی، آداب معاشرت پرجاذبه علی، مدیریّت قوی و نیرومند علی، نحوه برخورد مهربانانه و خوب علی با افراد و اقوام و شخصیّتهای