بانک جامع عزاداری ویژه ماه محرم صفحه 145

ابن عبدربّه و دیگران نقل كرده‌اند: «و لمّا دفن - الحسن بن علی - قام اخوه محمد بن الحنفیة علی قبره باكیاً و قال: رحمك اللَّه یا ابامحمد»؛(216) «چون حسن بن علی دفن شد برادرش محمد بن حنفیه گریان بر بالای قبر او ایستاد و عرض كرد: خداوند تو را رحمت كند ای ابامحمد!».

31 - گریه اهل مدینه هنگام یادآوری رسول خداصلی الله علیه وآله‌

جزری نقل می‌كند: بلال در عالم رؤیا پیامبر را خواب دید در حالی كه به او فرمود: «ماهذه الجفوة یا بلال؟ اما اَن لك اَن تزورنا؟»؛ «این چه جفایی است ای بلال! آیا وقت آن نرسیده كه به زیارت ما بیایی؟». بلال در حالی كه محزون بود بیدار شد و سوار بر مركب شده، به سوی مدینه آمد و مستقیماً به طرف قبر پیامبرصلی الله علیه وآله رفت و شروع به گریه كرد و خود را به قبر حضرت مالید. حسن و حسین‌علیهما السلام آمدند. بلال آن دو را می‌بوسید و به خود می‌چسباند. آن دو به بلال فرمودند: ما می‌خواهیم تو هنگام سحر اذان بگویی. بلال بالای بام مسجد رفت. چون گفت: «اللَّه اكبر، اللَّه اكبر». مدینه از گریه مردم بر خود لرزید. چون گفت: اشهد أن لا اله الاّ اللَّه، شیون اهل مدینه بیشتر شد. چون گفت: اشهد انّ محمّداً رسول اللَّه، زنان از خانه‌ها بیرون ریختند، و روزی به مانند آن روز دیده نشد كه این گونه مردان و زنان گریسته باشند.(217)

گریستن در سوگ امام حسین‌علیه السلام‌

با مراجعه به تاریخ و حدیث پی می‌بریم كه پیامبر و اهل بیت ایشان‌علیهم السلام و صحابه و تابعین و بزرگان امت، در سوگ مصیبت امام حسین‌علیه السلام گریسته‌اند. اینك به نمونه‌هایی كه در كتب اهل سنت به آن تصریح شده، اشاره می‌كنیم:

1 - گریه رسول خداصلی الله علیه وآله در سوگ امام حسین‌علیه السلام

عایشه می‌گوید: «دخل الحسین بن علی‌علیه السلام علی رسول اللَّه‌صلی الله علیه وآله و هو یوحی الیه، فبرك علی ظهره و هو منكبّ، و لعب علی ظهره. فقال جبرئیل: یا محمد! ان امتك ستفتن بعدك و یقتل ابنك هذا بعدك. و مدّ یده فاتاه بتربة بیضاء و قال: فی هذه الارض یقتل ابنك اسمها الطفّ. فلمّا ذهب جبرئیل خرج رسول اللَّه‌صلی الله علیه وآله الی اصحابه و التربة فی یده، و فیهم ابوبكر و عمر و علی و حذیفة و عمار و ابوذر و هو یبكی فقالوا: ما یبكیك یا رسول اللَّه! فقال: اخبرنی جبرئیل ان ابنی الحسین یقتل بعدی بارض الطف و جاءنی بهذه التربة فاخبرنی انّ فیها مضجعه»؛(218) حسین بن علی‌علیه السلام در حالی كه بر رسول خداصلی الله علیه وآله وحی نازل شده بود وارد شد و از كمر او بالا رفت و بر پشت او بازی نمود. جبرئیل به حضرت عرض كرد: ای محمّد! همانا زود است كه امتت بعد از تو فتنه كنند و این فرزندت را به قتل برسانند. آن گاه دست دراز كرد و مشتی از تربت را به او داد و گفت: در این سرزمین است كه فرزندت كشته خواهد شد، سرزمینی كه اسم آن "طفّ" است. چون جبرئیل رفت، رسول خداصلی الله علیه وآله در حالی كه آن تربت در دستش بود بر اصحابش وارد شد. در میان آنان ابوبكر، عمر، علی، حذیفه، عمار و ابوذر بودند. حضرت شروع به گریه كرد. عرض كردند: چه چیز شما را به گریه درآورده است ای رسول خداصلی الله علیه وآله؟! حضرت فرمود: جبرئیل مرا خبر داد كه همانا فرزندم حسین بعد از من در سرزمین طفّ كشته خواهد شد. و برای من این تربت را آورد و خبر داد كه در آن جا محلّ دفن او خواهد بود.»

2 - گریه امام علی‌علیه السلام در سوگ امام حسین‌علیه السلام

ابن عساكر از نجی نقل می‌كند كه من با علی‌علیه السلام حركت كردیم. چون به نینوا كه در راه صفین بود رسید، حضرت ندا داد: «اصبر یا اباعبداللَّه! اصبر یا اباعبداللَّه بشطّ الفرات. قلت: و ما ذاك؟ قال: دخلت علی النبی‌صلی الله علیه وآله ذات یوم و عیناه تفیضان، قلت: یا نبیّ اللَّه! اغضبك احد، ما شأن عینیك تفیضان؟ قال: بل قام من عندی جبرئیل قبل امد فحدّثنی انّ الحسین یقتل بشطّ الفرات. قال: فقال: هل لك الی ان اشمّك من تربته؟ قال: فقلت: نعم، فمدّ یده فقبض قبضة منه تراب فاعطانیها فلم املك عینیّ ان فاضتا»؛(219) «صبر كن ای اباعبداللَّه! صبر كن ای اباعبداللَّه در شطّ فرات. راوی می‌گوید: عرض كردم: برای چه؟ حضرت فرمود: روزی بر پیامبر وارد شدم در حالی كه دو چشمش گریان بود. عرض كردم: ای پیامبر خداصلی الله علیه وآله! آیا كسی تو را به غضب درآورده است؟ چه شده كه چشمانتان اشكبار است؟ حضرت فرمود: لحظاتی قبل جبرئیل اینجا بود و مرا خبر داد كه حسین‌علیه السلام در كنار شطّ فرات به قتل خواهد رسید. نجی می‌گوید: حضرت به من فرمود: آیا می‌خواهی از تربتش به تو دهم تا استشمام نمایی؟ عرض كردم: آری. آن گاه دست خود را دراز كرده و مشتی از خاك برداشت و به من عطا نمود. من نتوانستم جلوی خود را بگیرم، لذا اشكم جاری شد.»

3 - گریه امام سجادعلیه السلام در سوگ امام حسین‌علیه السلام