بانک جامع عزاداری ویژه ماه محرم صفحه 40

ریشه‌های عزاداری در قرآن

از نظر قرآن، عزاداری ریشه‌هایی دارد. اولین روضه‌خوان، خود خداوند است.

خداوند در سوره بروج آیات 4 تا 8 می‌فرماید:

«قُتِلَ أَصْحابُ الْأُخْدُود، النَّارِ ذاتِ الْوَقُود، إِذْ هُمْ عَلَیْها قُعُود و هُمْ عَلی ما یَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنینَ شُهُود و ما نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلاَّ أَنْ یُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزیزِ الْحَمید».

مرگ بر اصحاب اخدود، اصحاب اخدود كیانند؟ (كسانی هستند كه) گودالی كندند و مؤمنین را (داخل گودال) ریختند و سوزاندند و (خودشان) بالای گودال تماشا می‌كردند.

قرآن می‌فرماید:

(كه این مؤمنین) فقط به جرم این كه مؤمن بودند سوخته شدند. قرآن (در اینجا) روضه‌ی سوخته شدن این مظلومین مؤمن را می‌خواند. پس اولین روضه خود قرآن (خوانده) است.

(اولین روضه‌خوان سیدالشهداء هم جبرئیل می‌باشد آن موقعی كه حضرت آدم عَلَیْهِ السَّلَام خدا را به اسمای پنج تن قسم داد).

قرآن می‌فرماید:

«و كَأَیِّنْ مِنْ نَبِیٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّیُّونَ كَثِیر» چه پیغمبرانی بودند و چه یاران مخلصی داشتند این یاران مخلص، تلاش و جهاد می‌كردند، خسته نمی‌شدند، سست نمی‌شدند و تا آخرین نفس و تا آخرین تیر خود قیام كردند یعنی قرآن دارد از ایثار آنها تعریف می‌كند.