بانک جامع عزاداری ویژه ماه محرم صفحه 63

گریه بر امام حسین قبل از تولد

خداوند متعال آنچه را كه در كربلا رخ داده است، قبل از رویداد آن به برخی از پیامبران (ع) وحی نموده است و آنان بر آن امام همام (ع) گریه كرده‌اند.

گریه آدم‌

روایت شده است حضرت آدم بر ساق عمرش، نام مقدس خاندان رسالت را نوشته دید، جبرئیل به او تلقین كرد كه در هنگام مناجات بگوید:«یا حمید بحق محمد، یا عالی بحق علی، یا فاطر بحق فاطمه، یا محسن بحق‌الحسن و الحسین و منك الاحسان.»هنگامی كه آدم (ع) نام حسین را شنید، دلش شكست. از جبرئیل پرسید: چرا با ذكر نام حسین دلم شكست؟ جبرئیل از مصیبت امام حسین گفت. سپس هر دو برای مصائب سید الشهداء و فرزندانش به مانند مادری كه فرزندش مرده باشد، گریه كردند.در كتاب تاریخی ناسخ التواریخ آمده است كه در كتب روایی چنین نقل شده است: روزی موسی بن عمران به مناجات می‌رفت، در بین راه مردی از بنی اسرائیل موسی راملاقات كرد و عرض كرد: ای نبی خدا از خدا بخواه مرا ببخشد زیرا گناه بسیار كرده‌ام.موسی پذیرفت و چون در كوه طور مشغول مناجات گردید، عرض كرد: پروردگارا از تو سؤال می‌كنم و تو می‌دانی كه این مرد چه گفت، اكنون او را ببخش. خطاب رسید: یا موسی از گناه این بنده گذشتم و هر كس از ما طلب مغفرت نماید، او را می‌پذیرم مگر كشنده حسین بن علی (ع). موسی عرض كرد: پروردگار من! حسین بن علی و قاتل او كیست؟ خطاب آمد: قاتل او از امت جد اوست و از گمراهان و طاغوتیان. او را در كربلا می‌كشند وجسد حسین را بی كفن و عریان روی زمین می‌اندازند و اموال او را به غارت می‌برند وزنان و فرزندانش را اسیر می‌كنند و در شهرها می‌گردانند. سرهای آنان را روی نیزه‌ها نصب می‌نمایند و بر سر بازارها طواف می‌دهند. كودكان ایشان را تشنگی هلاك می‌كند و بزرگانشان را پوست بدن ایشان در هم می‌خشكد. اگر استغاثه بنماید كسی به داد ایشان نرسد و هیچ كس آن‌ها را پناه نمی‌دهد. چون این سخنان را شنید، حضرت موسی به‌شدت گریست.بنابراین گریه برای امام حسین (ع) از ابتدای عالم وجود داشته و انبیاء الهی نیزبرای آن حضرت گریسته‌اند.

گریه و سوگواری قبل از شهادت‌

بر اساس روایت‌های بسیاری، هنگام ولادت امام حسین (ع) جبرئیل به رسول خدا نازل شد و خبر شهادت آن امام را به او و پدر و مادرِ نوزاد داد و آنان از همان روزهای اول برای سیدالشهداء گریستند.

گریه پیامبر

عایشه روایت می‌كند: وقتی رسول خدا در خانه‌ای بود كه وحی بر ایشان نازل می‌شد، به من سفارش كردند كسی وارد نشود. در همین حال حسین (ع) كه كودك بود،وارد شد و نزد حضرت رفت. جبرئیل به پیامبر (ص) گفت: زمانی نمی‌گذرد كه این كودك را افرادی از امت تو در سرزمین طف‌ّ از خاك‌ِ عراق به قتل می‌رسانند. پیامبر (ص) گریست.جبرئیل گفت:«لا تبك، فسوف ینتقم اللّه منهم، بقائمكم اهل البیت (ع)؛ گریه نكن، دیری نمی‌پاید كه خداوند بوسیله قائم اهل البیت تو از آنان انتقام می‌گیرد.»و امام باقر«ع» نقل می‌فرمایند:«كان رسول اللّه (ص) اذا دخل الحسین (ع) جذ به الیه...فیقبله و یبكی...فیقول یابنی اقبل موضع السیوف منك...،پیامبر پیوسته اینگونه بود. هرگاه حسین نزد او می‌آمد،او را در بغل می‌گرفت و می‌بوسید و گریه می‌كرد و می‌فرمود: ای فرزندم من جای شمشیرها را می‌بوسم.

گریه امام علی

ابن عباس می‌گوید: هنگام رفتن به صفین، همراه علی (ع) بودم. وقتی از نینوا عبور می‌كردیم، حضرت گریه بسیاری كردند. به گونه‌ای كه اشك‌های ایشان بر چهره‌شان ظاهر و جاری شد. ما هم هم‌صدا با امام گریه كردیم. حضرت فرمود:«وای، وای مگر من با آل ابی سفیان چه كرده‌ام؟ در این سرزمین هفده نفر ازفرزندان من و فاطمه (ع) به شهادت می‌رسند و به آغوش خاك می‌روند.»