بانک جامع عزاداری ویژه ماه محرم صفحه 67

‏موضوع : واقعه كربلا، ۶۱ق -- نظر اهل سنت

‏موضوع : واقعه كربلا، ۶۱ق -- نظر خاورشناسان

‏شناسه افزوده : مسجد جمكران‏ (قم)

‏رده بندی كنگره : ‏‌BP۲۶۰‏/ر۶ف۸ ۱۳۸۷

‏رده بندی دیویی : ‏‌۲۹۷/۷۴

‏شماره كتابشناسی ملی : ۱۷۱۲۴۹۶

پیشگفتار

یكی از سؤال‌ها یا اعتراضاتی كه بعضی اوقات توسط برخی افراد مطرح می‌شود این است كه چرا در سوگ اولیای الهی عزاداری می‌كنیم؟ و چرا در سوگ آنها می‌گرییم و مراسم برپا می‌كنیم؟ چرا به سینه می‌زنیم و مرثیه می‌خوانیم؟ و چرا در مورد گذشته‌ها تجدید خاطره می‌كنیم؟ آیا آن‌ها به عزاداری ما احتیاج دارند یا ما به عزاداری برای آنها محتاجیم؟

آنان این عمل را بدعت می‌دانند و می‌گویند: هیچ دلیل و مدركی برای آن‌ها وجود ندارد و لذا جزء سنت به حساب نمی‌آید و باید ترك شود.

ابن تیمیه می‌گوید: «و من حماقاتهم اقامة المآتم و النیاحة علی من قد قتل من سنین عدیدة. و من المعلوم انّ المقتول و غیره من الموتی اذا فعل مثل ذلك بهم عقب موتهم كان ذلك ممّا حرّمه اللَّه و رسوله... و هؤلاء یأتون من لطم الخدود و شق الجیوب...»؛(1) «از جمله حماقت‌های آنان برپایی مراسم عزاداری و نوحه‌خوانی بر كسی است كه سال‌های پیش كشته شده است. و معلوم است كه مقتول و غیر او از مردگان اگر بعد از مرگشان این كارها برایشان انجام شود این‌ها از جمله چیزهایی است كه خدا و رسولش حرام كرده است... ولی آن‌ها این گونه كارها از قبیل به صورت زدن و گریبان چاك دادن را انجام می‌دهند...».