بانک جامع عزاداری ویژه ماه محرم صفحه 91

نتیجه این كه اقامه عزاداری از لوازم و مظاهر حبّ اهل بیت‌علیهم السلام است.

حكم حضور در عزای اولیای الهی‌

بخاری به سند خود از عایشه نقل می‌كند: «لمّا جاء النبی‌صلی الله علیه وآله خبر قتل بن حارثة و جعفر و ابن رواحة جلس یعرف فیه الحزن...»؛(69) «هنگامی كه خبر شهادت زید بن حارثه و جعفر و عبداللَّه بن رواحه به پیامبرصلی الله علیه وآله رسید، حضرت در حالی كه آثار حزن در صورتش نمایان بود وارد مسجد شد و در آنجا نشست.»

ابن هشام نقل می‌كند: «لمّا رجع النبی‌صلی الله علیه وآله الی المدینة سمع البكاء و النواح علی القتلی، فذرفت عیناه‌صلی الله علیه وآله و بكی، ثم قال: لكن حمزة لابواكی له، فجاء نساء قال بنی عبدالاشهل لمّا سمعوا ذلك، فبكین علی عمّ رسول اللَّه‌صلی الله علیه وآله و نحن علی باب المسجد...»؛(70) «هنگامی كه پیامبرصلی الله علیه وآله به مدینه بازگشت صدای گریه و نوحه را بر كشته شدگان شنید. آن گاه چشمان پیامبرصلی الله علیه وآله پر از اشك شد و فرمود: ولی حمزه گریه كننده‌ای ندارد. با شنیدن این سخن، زنان بنی اشهل آمدند و بر عموی رسول خداصلی الله علیه وآله گریستند.»

برپایی عزاداری در راستای وحدت‌

گاهی گفته می‌شود كه برپایی مراسم عزا با وحدت مسلمانان سازگاری ندارد؛ زیرا این مراسم در برگیرنده اعتراض و لعن بر برخی از خلفای مسلمانان است، و لذا به جهت ایجاد وحدت در بین مسلمین ترك آن لازم و ضروری است.

پاسخ

اولاً: قضیه امام حسین‌علیه السلام نه تنها به مصلحت شیعه است بلكه به مصلحت مسلمانان و عموم آزادی خواهان عالم می‌باشد، لذا با برپایی مراسم یادبود حضرت اباعبداللَّه الحسین‌علیه السلام و با ایجاد روحیه شهادت‌طلبی در راه تثبیت آزادی و ایمان می‌توان جوامع بشری را از یوغ اسارت و بردگی دیگران رهایی بخشید.

ثانیاً: در ذكر مصیبت امام حسین‌علیه السلام چندان سخنی از صحابه به میان نمی‌آید. مگر نه این است كه عموم صحابه پیامبرصلی الله علیه وآله، حضرت امام حسین‌علیه السلام را دوست می‌داشتند و او را احترام می‌نمودند؟ و حتی برخی از آنان در كربلا در ركاب امامشان به شهادت رسیدند كه از میان آنها می‌توان به حبیب بن مظاهر، مسلم بن عوسجه، بریربن خضیر همدانی، عروه غفاری و دیگران اشاره كرد.

یادبود عاشورای حسینی هرگز بین مسلمانان ایجاد اختلاف نكرده و نخواهد كرد. آری، یادبود حسینی می‌تواند بین مسلمانان و منافقان دغل‌كاری امثال یزید و ابن زیاد و عمر بن سعد و طرفداران آنان تفرقه بیندازد.