فلسفه اشک صفحه 27

البته گاهی اشک، ناگزیر است و بیشتر انسان ها در برابر درد، اشک می ریزند.

انواع درد

1. درد جسم و تن: این درد، از فشار بر جسم آدمی پدیدار می شود. هنگامی که آسیبی به بدن وارد می شود، تارهای عصبی این آسیب را به مغز ارسال می کند و انسان با اشک این حس را به دیگران نشان می دهد.

اشک درد، برای بیشتر انسان ها غیرقابل اجتناب است. اشک درد، سلاحی برای دفاع و جنگ نیست؛ بلکه صدای فروریختن سدهای مقاومت است. دادی است بلند ز بیداد نهان و هرقدر مقاومت اندک باشد، صدای گریه زودتر و بلندتر شنیده خواهد شد و اشک، ترشیده روان تر خواهد بود.

اشکِ درد جسمی، مذموم، شور و تلخ است؛ زیرا ضعف و شکست انسان را برملا و انسان را نزد دیگران خوار می سازد.

دردهای بیرونی و درونی یا دردهای جسمی و روحی می تواند گریه

را به وجود آورد اما کسی که بتواند در برابر دردهای جسمی و روحی یا بیرونی و درونی مقاومت کند، شایسته تحسین است.

درد جسم، بین انسان و حیوان مشترک است؛ با این تفاوت که در حیوان گریه و اشک نشان دهنده درد نیست.

به نظر می رسد که گریه درد علاوه بر بیان و ابراز فشار ناشی از درد، نوعی تسکین برای انسان است. کسی که از شدت درد گریه می کند، فکر می کند تا با گریه عواطف دیگران را به سوی خود جلب می کند و از سویی با توجه به ایجاد مشغولیت برای فرد، نوعی فرافکنی درد هم تلقی