فلسفه اشک صفحه 67

روانی دارای نوعی ترکیب بنام «کاتکولامین» است که دارای عمل و اثر سمپا تومیتیک تغییرات شیمیایی مغزی است. باقی ماندن این ماده در بدن باعث بروز بعضی از ناراحتی های عصبی و فیزیکی می شود. به آن گروه از افراد که در زمان غم، مانع گریه کردن دیگران می شوند، باید گفت به خاطر سلامت انسان ها نباید مانع گریستن آنها شد؛ چراکه سلامتی روح و روان و در نتیجه ثبات رفتاری، بستگی به تخلیه روحی دارد. به ویژه وقتی که انسان مرتکب گناه یا خطایی شده، احساس عذاب وجدان می کند و گریه، تا حدی از این احساس می کاهد؛ یعنی می توان گفت گریه بر هر درد بی درمان دواست.(1)

3. گریه، در آزادسازی آندروفین ها به جریان خون کمک می کند. آندروفین ها ترکیباتی شیمیایی هستند که باعث بهبود خُلق وخو و تسکین درد می شود.

4. گریه در کاهش و جلوگیری از بیماری های مرتبط با استرس موثر است.

5. خنده و گریه دو ابزار کارآمد در کاهش استرس و رهایی از احساسات منفی به شمار می روند.

6. هنگامی که گریه سرکوب می شود، هیجان ها رها نمی شوند و ویژگی های شخصیتی مخرب همچون پرخاشگری بروز می کنند. انسان ها پس از گریه کردن از نظر جسمی و روانی احساس بهتری دارند و در واقع سبک و خالی می شوند.

7. گریه، ابزاری مناسب برای برقراری ارتباط و زبانی جهانی برای درخواست کمک و حمایت اجتماعی است.(2)