فلسفه اشک صفحه 77

سعدی می گوید:

بنی آدم اعضای یکدیگرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی بدرد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

دل صاف و پاک و وجدان بیدار همچون آیینه ای است که نور را می تاباند تا همه از آن بهره مند شوند، رنج و اندوه دیگران را نیز می تاباند تا همه از آن متأثر شوند:

زخیال «غم مردم» دل من می شکند.(1)

اشک در عزای امام حسین علیه السلام

بنابر روایاتی که از ائمه اطهار علیهم السلام رسیده است، اگر کسی برای مصائب امام حسین علیه السلام گریه کند و یا بگریاند، برای او حسنه نوشته می شود و حتی اگر خود را به حالت گریه در آورد، باز هم ثواب دارد.

در کتاب امالی صدوق روایتی از امام رضا علیه السلام نقل شده است که فرمود:

هر کس مصیبت های ما را یاد کند و بر آنچه بر ما رفته است، گریه کند، در روز قیامت با ما و در درجه ما است و هر کس مصیبت های ما را یاد کند و بگرید و بگریاند، چشمان او در روزی که چشم ها می گرید نخواهد گریست و هرکس در مجلسی که در آن به احیای امور ما می پردازد، بنشیند خداوند دلش را در روزی که دلها می میرد، نمی میراند.(2)

در روایت دیگری در کتاب کامل الزیارات آمده است:

در حضور امام صادق علیه السلام از امام حسین علیه السلام یاد کردیم. امام صادق علیه السلام گریه کرد و ما هم گریه کردیم. امام سرش را بلند کرد و