با کاروان عشق 2 صفحه 301

از صحن‌ِ روضه‌هايِ تو تا كربلايِ تو

دار و ندارِ من، پدر و مادرم بُوَد

آقا! پدر و مادرِ من هم فِدايِ تو

با گريه از ميان حسينيّه، اين دلم

راهي شود دوباره به صحن و سرايِِ تو

گريه‌كن‌ِ عزايِ تو زهرا و حيدر است

آن لحظه‌اي كه روضه بخواند خدايِ تو

وقتي به لب نوايِ «حسين جان!» ادا شود

بويِ بهشت مي‌رسد از روضه‌هايِ تو

شعر از هاشم محمّدي آرا