با کاروان عشق 2 صفحه 317

تو حسيني؛ تو حسيني؛ تو سراپا همه حُسني

معدن‌ِ جودي و احسان؛ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي

خِرَد اي خسرو خوبان! كه بود شاخصِ انسان

مانده در كارِ تو حيران؛ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي

سر آن كشته بنازم كه دمِ مرگ ببيند

تو گرفتيش به دامان؛ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي

چون «نگارنده» به آن كو شده در ظلِّ لِوايت

دادن‌ِ جان بود آسان؛ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي

شعر از عبدالعلي نگارنده خراساني

مددكار