لهوف منظوم، یا، (معراج المحبه) صفحه 6

در ستایش خداوند عالم جلّ شأنه‌

سر این نامه نام آن خداوند که از عشق آفریده عالمی چند

خداوندی که بر جنبنده جان داد به حرفی نظم این کون و مکان داد

به دست قدرتش موت و حیات است گواه وحدت او ممکنات است

به فصل دی مزاج مرگ داده بهاران را نوا و برگ داده

دهد مر سالکان را رنج و رحمت بگمراهان فراوان جاه و عزّت

به مسکینان لباس بی‌نوائی شهان را زینت گیتی خدائی

خرد را آگهی ز این ماجرا نیست به کارش صحبت چون و چرا نیست

شه دنیا و دین، سلطان لولاک مکرّر گفت ربّی ما عرفناک‌

فی المناجاة

الهی جرمم از اجرام کهسار «1» فزون گشت از شمر «2» بیرون ز مقدار

هوایم غالب آمد، عقل مغلوب هوس فرمان روا و نفس معیوب

تن از بار معاصی گشته رنجه دل اندر چنگ شیطان در شکنجه

سر از سرپیچی فرمان دادار کدوئی خشک مانده بر سر دار

__________________________________________________
(1) کوهسار
(2) شمر مخفّف شماره و تعداد