نخل میثم: مجموعه اشعار صفحه 1246

گاه، چون شمع برای بشریت شد آب

گاه، پروانه صفت سوخته شد بال و پرش

اوست مظلوم ترین رهبر و می باید خواند

از حسین و حسن و فاطمه مظلوم ترش

به خداوند قسم، سخت تر از زخم جبین

داغ زهراست که تا حشر بود بر جگرش

عمر بی فاطمه جان دادن او بود که بود

فاطمه هم سپهش هم زرهش

هم سپرش

نخل «میثم» همه دم سبز که تا سبزه بود