نخل میثم: مجموعه اشعار صفحه 1283

حرفش به چاه بود و نگاهش به ماه بود

مولا پس از شهادت زهرا غریب شد

زهرا نه یار او که بر او یک سپاه بود

وقتی که از محاسن او می چکید خون

عباس را به صورت بابا نگاه بود

«میثم!» هزار حیف که پوشیده شد ز خون

رویی که بهر گمشدگان شمع راه بود

شب و تاریکی و صحرایِ خاموش (مصیبت)

شب و تاریکی و صحرایِ خاموش