پرتوی از عظمت امام حسین علیه السلام صفحه 249

مانند او آشکار نگشت. آنچه اسلام و مسلمانان از خیانت ها و جنایت های او کشیدند، از دست احدی نکشیدند. موبقات و کبائر گناهان و بدعت های زشت و کشتارهای او از حدّ احصا و شماره خارج است.

اگر کسی یک دوره تاریخ زندگی او را نخواند، به ماهیت این عنصر ناپاک و خطرناک و قیافه زشتی که از او در صفحات تاریخ باقی مانده، پی نخواهد برد، و هر کس بخواهد او را معرفی کند، از عهده برنخواهد آمد.

به گفته آن مرد دانشمند آلمانی به شیخ محمّد عبده، کسی که راه را بر توسعه فتوحات اسلام بست، معاویه بود.

برای نیل به ریاست و حکومت به نام خون خواهی عثمان جنگی برپاکرد، و صد و ده هزار نفر را به کشتن داد و سیصد و شصت نفر از اصحاب پیغمبر صلی الله علیه و آله از کسانی که در بیعت رضوان شرکت داشتند(1) شهید نمود. در جنگ جمل دست داشت و جنگ نهروان در نتیجه خروج او بر امام حادث شد.

آثار بی دینی و بی ایمانی به دین و قرآن و بی اعتنایی او به شرف و وجدان در تمام دوران زندگی اش هویدا است.

به طور یقین، معاویه تلاش می کرد که اسلام را از میان بردارد و دین را دین ابی سفیان و شریعت جاهلیت و روش آل حرب و طریقه بنی امیّه قرار دهد و آن همه دشمنی و جنگ های او با خاندان هاشم مخصوصا علی علیه السلام دشمنی با پیغمبر صلی الله علیه و آله و تعقیب جنگ های پدر و جدّ مادری و فامیلش به اسلام بود.