پرتوی از عظمت امام حسین علیه السلام صفحه 250

اگر کسی را در نفاق، طغیان، انکار حقّ، حیله، مکر و غدر، خیانت و پیمان شکنی بی مانند بدانیم، به طور مسلّم، چنین کسی همان معاویه است.

همان گونه که در فضایل و ملکات عالیه، افراد معدودی نخبه و برجسته و برگزیده می شوند، در رذالت و فتنه انگیزی و حبّ جاه و عداوت با اهل حقّ نیز، افرادی معلوم الحال هستند؛ معاویه، عمروعاص، یزید، مروان، زیاد، مسلم بن عقبه، عبد الملک، حجاج، بسر، عبیداللّه و شمر از این طبقه هستند که در خباثت نفس و ناپاکی ضمیر و زشتی رفتار، در میان هم قطاران و همکاران خود از کفار، رتبه قهرمانی دارند.

نسب نامه معاویه

معاویه به طوری که معروف است، پسر ابی سفیان است؛ امّا این نسب نامه مورد تصدیق همه علمای انساب نیست. جمعی از محقّقین علم انساب در صحّت نسب او تردید دارند. مهم ترین دلیل بر صحّت این تردید، وضع اخلاقی خاندان معاویه است که اهل زنا و فسق و فجور در آنها بسیار بوده و آلوده دامانی را عار نمی دانستند و شعرای دوران جاهلیت و اسلام آنها را به این اوصاف زشت هجو کرده اند و در ناپاکی معاویه و پدرش و اینکه اهل فجور و فحشا بوده و از این ننگ شرم نمی کردند، داستان استلحاق (نسبت دادن) معاویه زیاد بن ابیه را به پدرش، کافی است به آن وضع رسوا و موهن برخلاف حکم پیغمبر صلی الله علیه و آله که فرمود: «الْوَلَدُ لِلْفِراشِ وَلِلْعاهِرِ الْحَجَرُ» او را به پدر ملحق ساخت.

زمخشری در ربیع الابرار گفته است: معاویه به چهار پدر نسبت داده شده،