پرتوی از عظمت امام حسین علیه السلام صفحه 283

کفر یزید

آنچه از جرایم و جنایات یزید گفته شد، برای هر کس خالی از تعصّب و عناد باشد، شکی در کفر او باقی نمی گذارد.

معلوم است که یزید برای پیغمبر صلی الله علیه و آله و مسجد و روضه آن حضرت، و کعبه معظمه احترامی قائل نبوده و به رسالت و نبوت ایمان نداشته که در هتک حرمت مقدّسات اسلام این گونه جسور و بی باک بود.

هرکس در اعمال و حرکات او و پدرش دقّت کند، می فهمد که حتّی در زمان حیات پیامبر صلی الله علیه و آله ، معاویه و یزید اگر می توانستند این جنایت ها را مرتکب می شدند و آن حضرت را به قتل می رساندند و به همان راه گذشتگان خود در جنگ بدر و احد و خندق می رفتند.

یزید علاوه بر انجام دادن این اعمال کفرآمیز، به صراحت و با زبان نیز اظهار کفر کرد، آن هنگام که سر مبارک سیّد الشهداء علیه السلام را در جلو خود گذارده بود، با چوب خیزران به آن سر نازنین می زد و این اشعار را می خواند.

یا غُرابَ الْبَیْنِ ما شِئْتَ فَقُلْ إِنَّما تَنْدُبُ أَمْرا قَد حَصَلَ

لَیْتَ أَشْیاخِی بِبَدْرٍ شَهِدُوا جَزَعَ الْخَزْرَجِ فِی وَقْعِ الاْءَسَلِ

فَأَهَلُّوا وَاسْتَهَلُّوا فَرَحا وَلَقالُوا یا یَزِیدُ لا تَشَلْ

قَد قَتَلْنَا الْقَرْنَ مِنْ ساداتِهِمْ وَعَدَلْنا قَتْلَ بَدْرٍ فَاعْتَدَلَ

لَعِبَتْ هاشِمُ بِالْمُلْکِ فَلا خَبَرٌ جآءَ وَلا وَحْیٌ نَزَلَ