پرتوی از عظمت امام حسین علیه السلام صفحه 285

و از جمله اشعار او است:

مَعْشَرَ النَّدْمانِ قُومُوا وَاسْمَعُوا صَوْتَ الاْءَغانِی

وَاشْرَبُوا کَأْسَ مُدامٍ وَاتْرُکُوا ذِکرَ الْمَعانِی

أَشَغَلَتْنِی نَغْمَهُ الْعِیدانِ عَنْ صَوْتِ الاْءَدانِی

وَتَعَوَّضْتُ عَنِ الْحُورِ عَجُوزا فِی الدَّنانِ(1)

«ای گروه ندیمان برخیزید و نغمه تار و تنبور بشنوید، پیاله های مداوم بنوشید و صحبت از معنویات را کنار بگذارید (که) نغمه های سازها مرا از شنیدن اذان بازداشته است و من حوری های بهشتی را با پیرزن در خمره (شراب کهنه) عوض کرده ام».

و از اشعار کفرآمیز او است:

لَمّا بَدَتْ تِلْکَ الْحُمُولُ وَأَشَرَقَتْ تِلْکَ الشُّموسُ عَلی رِبی جِیرُونَ

نَعِبَ الْغُرابُ فَقُلْتَ نَحْ أَوْ لا تَنَحْ فَلَقدْ قَضِیَتْ مِنَ الْغَرِِیمِ دُیُونِی(2)

«وقتی آن هودج ها نمایان شد و آن آفتاب ها بر بلندی های جیرون تابید، کلاغ آواز شوم سر داد، من گفتم: (ای کلاغ) چه نوحه سرایی بکنی یا نکنی، من طلب های خود را از بدهکار پس گرفتم».