پرتوی از عظمت امام حسین علیه السلام صفحه 317

سَعادَهً، وَلاَ الْحَیاهَ مَعَ الظّالِمینَ إِلاّ بَرَما».(1)

اکنون فرود آمده آنچه که می بینید و دنیا دگرگون و زشت و ناخوش شده، و خوبی هایش پشت کرده و زندگی اش رفته است، و چیزی به جا نمانده مگر اندک آبی که در ته ظرف آب باشد، و عیش و پستی که مثل چراگاه بد عاقبت، پایانش وخیم باشد. آیا نمی بینید حقّ را که بدان عمل نمی شود، و باطل را که از آن کسی باز نمی ایستد و پذیرای نهی نمی شود؟ باید مؤمن دیدار خدا را برگزیند، به راستی که من مرگ (شهادت) را جز سعادت و زندگی با این ستمکاران را جز ملامت نمی بینم.

در این هنگام اصحاب باوفای امام هریک به نوعی، به زبان اظهار وفاداری و جان نثاری کردند و گفتند: اگر دنیا برای ما جاویدان باشد و مرگی جز شهادت نباشد، ما شهادت را بر زندگی برگزینیم و افتخار می کنیم که در برابر تو ما را بکشند و اعضای ما را پاره پاره نمایند. ما بر نیت و بصیرت خود ثابتیم؛ با دوستان تو دوست، و با دشمنان تو دشمن هستیم. خدا را به وجود مسعود تو بر ما منّت ها است.(2)

وقتی به زمین کربلا رسید، محل شهادت و مقتل خود را به آنها نشان داد. هنگامی که به منزل زباله رسید، اصحاب را از شهادت مسلم و عبداللّه بن یقطر