پرتوی از عظمت امام حسین علیه السلام صفحه 319

«خدا را به نیکوتر وجهی مدح و ثنا می کنم، و او را در خوشی و ناخوشی حمد و سپاس می کنم. خدایا تو را حمد می نمایم که ما را به نبوت گرامی داشتی و قرآن به ما آموختی و فقه دین به ما بخشیدی و برای ما چشم و گوش و دل قرار دادی، پس ما را از شکرگزاران قرار بده. (امّا بعد) من اصحابی را باوفاتر و بهتر از اصحاب خود، و اهل بیتی را نیکوتر و با پیوندتر از اهل بیت خود نمی دانم. خدا شما را پاداش نیک دهد. که شرط نیکی و یاری را به جا آوردید، ما را با اینان روزی سخت در پیش است. به شما اذن دادم که همگی بروید، بیعت خود را از شما بازگشودم، بر شما عهد و بیعتی نیست. این تاریکی شب را مرکب خود قرار دهید و مرا با این مردم بگذارید؛ زیرا اینان جز من دیگر کسی را طلب نکنند».

در اینجا نیز برادران و برادرزادگان و اصحاب امام هر یک به نوبت برخاستند و شرط وفاداری به جا آوردند و سخنانی گفتند که تا جهان باقی است، سرمشق اصفیا و اولیا است.

سپس حسین علیه السلام آنها را در حال دعا و عبادت گذاشت و به خیمه بازگشت و مشغول رسیدگی به کارها و وصیت به مهمّات خود گردید.(1)