پرتوی از عظمت امام حسین علیه السلام صفحه 320

چنانچه می بینیم حسین علیه السلام تا شب عاشورا، همواره اصحاب و یاران خود را از پایان کار آگاهی می داد و هرگز از فتح و غنیمت و اعطای منصب و حکومت سخنی به میان نمی آورد و به جز امر خدا و تکلیف شرعی و امتثال فرمان باعث و محرّکی نداشت.

بنابراین چنانچه گفتیم، بسیار خطا است اگر کسی قیام امام را تعلیل به علل سیاسی یا اختلافاتی که بین بنی هاشم و بنی امیه بوده است، بنماید؛ هرچند آن اختلافات نیز بر اساس تباین اخلاقی و منافرات روحی و اختلاف فکر این دو قبیله بود و از موجبات شدّت دشمنی یزید، همان کینه های دیرینه او و فامیلش نسبت به بنی هاشم و اخلاق زشتی بود که در محیط فاسد تربیت بنی امیه کسب کرده بود.

ولی قیام حسین علیه السلام بالاتر از این بود که از آن اختلافات گذشته سرچشمه بگیرد، چنانچه بعثت پیغمبر صلی الله علیه و آله ارتباطی به اختلاف بنی هاشم و بنی امیّه نداشت، علت قیام حسین علیه السلام نیز این اختلاف نبود و یگانه کلمه ای که می توانیم در علت قیام آن حضرت بگوییم، این است که نهضت حسین علیه السلام یک مأموریت الهی و فرمان پذیری واقعی بود که با سیاست و تصرف مسند حکومت و زمامداری و منافع دنیوی هیچ گونه ارتباطی نداشت.

2 امر به معروف و نهی از منکر

«وَلْتَکُنْ مِنکُمْ أُمَّهٌ یَدْعُونَ إِلَی الْخَیْرِ وَیَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَیَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنکَرِ وَأُولآئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»(1)