پرتوی از عظمت امام حسین علیه السلام صفحه 322

نمی داد که قصد و نیتش از این قیام فساد، تجاوز و ستم یا خودداری از قبول حقّ باشد؛ زیرا در طرف بیعت با یزید، حقّی تصور نمی شد تا کسی خودداری از آن را سرپیچی از قبول حقّ بشمارد.

حسین علیه السلام کسی نبود که مردم او را نشناسند، و به سلامت نفس و پاکی ضمیر و طهارت وجدان او آگاه نباشند. خدا او را به صریح آیه تطهیر، از هر رجس و آلایشی پاک گردانیده و بر طبق حدیث صحیح مشهور ثقلین، مصونیت و عصمت او از خطا اعلان شده بود.

با این حال، برای اینکه کارگردانان حکومت و دستگاه تبلیغاتی و قلم ها و زبان های مزدور دولت اموی چنین تهمتی را در محافل خودشان، به آن حضرت نزنند و ساده لوحان بی اطلاع را در شبهه نیندازند، این جمله را نوشت:

«إِنِّی لَمْ أَخْرُجْ أَشَرا وَلا بَطَرا، وَلا مُفْسِدا وَلا ظالِما»؛

من از روی خودخواهی و یا خوش گذرانی و ظلم از مدینه خارج نشدم.

امّا در جنبه اثبات، این جمله را فرمود: «إِنَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الاْءِصْلاحِ فِی أُمَّهِ جَدِّی مُحَمَّدٍ صلی الله علیه و آله ، أُرِیدُ أَنْ آمَرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ َنْهی عَنِ الْمُنْکَرِ، وَأَسِیرُ بِسِیرَه جَدِّی وَأَبِی عَلِیِّ ابْنِ أَبِی طالِبٍ...».

در این جمله، حسین علیه السلام علّت قیام و برنامه کار خود را در چهار ماده اعلام کرد:

1 اصلاح امور امّت.