پرتوی از عظمت امام حسین علیه السلام صفحه 46

«اَللّهُمَّ أَحِبَّهُ فَإِنِّی أُحِبُّهُ»؛

خدایا او را دوست بدار چون من او را دوست می دارم.

گویی در حالی که به حسین علیه السلام اشاره می کرد، به مردم می فرمود:

«أَنَا هُنا»؛

من اینجا هستم.

یعنی مرا پیش حسین بجویید.

سپس می گوید: فرق حبّ و عاطفه این است که عاطفه کمتر از حبّ بوده و شرایط محبّت در آن ملاحظه نمی شود؛ امّا حبّ وقتی پیدا می شود که محبوب برگزیده باشد، و پیغمبر صلی الله علیه و آله حسین علیه السلام را به حقیقت دوستی و حبّ دوست می داشت؛ زیرا حسین برگزیده او بود، و خدا حسین را دوست می داشت؛ زیرا که شفق آفتاب نبوّت بود.(1)

ابن اثیر و سبط ابن الجوزی و طبری نقل کرده اند که: وقتی سرهای شهدا را نزد ابن زیاد آوردند، با شمشیر یا چوب دستی به لب های مبارک حسین می زد؛ زید بن ارقم وقتی دید (ابن زیاد) دست از این بی ادبی و ستم بر نمی دارد، گفت: چوبت را برگیر! قَسَم به آن کس که غیر از او خدایی نیست، لب های پیغمبر صلی الله علیه و آله را بر این لب ها دیدم که آنها را می بوسید. سپس گریست.

ابن زیاد گفت: خدا چشم هایت را بگریاند اگر پیری خرفت نبودی، گردنت را می زدم.

زید بیرون آمد و می گفت: ای گروه عرب! بعد از امروز شما مانند غلامان