پرتوی از عظمت امام حسین علیه السلام صفحه 48

ابن حجر عسقلانی از ابوهریره و عبداللّه و بغوی از شداد بن الهاد و ابی نعیم در حلیه از ابن مسعود و ابی حاتم از عبداللّه و جابر و ابن ابی الفراء از انس؛ این نوازش و اظهار محبّت پیامبر صلی الله علیه و آله را به حسن و حسین علیهماالسلام روایت کرده اند.(1)

از این احادیث استفاده می شود که آن حضرت کرارا حسن و حسین را به دوش می گرفت، و آنان بر کتف آن حضرت در حال نماز و در حالات دیگر می نشستند، و پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله کمال لطف و مهربانی را نسبت به آنها ابراز می داشت، و از بعضی احادیث (مثل حدیث انس) شدّت محبّت پیغمبر صلی الله علیه و آله به آنها، و توبیخ سخت نسبت به کسی که قدر و منزلت آنها را نشناسد، استفاده می شود.

ابوسعید در "شرف النبوّه" روایت نموده که: پیامبر صلی الله علیه و آله نشسته بود که حسن و حسین علیهماالسلام به سوی او آمدند، چون پیغمبر صلی الله علیه و آله آنها را دید، برای ایشان برخاست و آمدنشان را دیر شمرد (یعنی فرمود: دیر آمدید یا چرا دیر آمدید؟) پس از آنها استقبال کرد و آنها را بر دوش خود گذارد و فرمود:

«نِعْمَ الْمَطِیُّ مَطِیَّتُکُما، وَنِعْمَ الرّاکِبانِ أَنْتُما»؛(2)

خوب مرکبی است مرکب شما، و خوب سوارهایی هستید شما.

شبلنجی روایت کرده: روزی آن حضرت بر حسن و حسین علیهماالسلام گذر فرمود، سپس گردن مبارک را فرود آورد و آنها را برداشت و فرمود: