پرتوی از عظمت امام حسین علیه السلام صفحه 53

سَمِعْتُ رَسُولَ اللّه صلی الله علیه و آله یَقُولُ: «مَنْ أَحَبَّ (أَوْ مَنْ سَرَّهُ) أَنْ یَنْظُرَ إِلی سَیِّدِ شَبابِ أَهْلِ الْجَنَّهِ، فَلْیَنظُرْ إِلی هذا».

و به این لفظ هم از جابر روایت رده که فرمود:

«مَنْ سَرَّهُ أَنْ یَنْظُرَ إِلی رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّهِ (وفی لفظٍ: إِلی سَیِّدِ شَبابِ أَهْلِ الْجَنَّهِ) فَلْیَنْظُرْ إِلَی الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ».(1)

مضمون هر دو حدیث این است که: هرکس دوست می دارد یا شادمان می شود که به مردی از اهل بهشت (یا سیّد جوانان اهل بهشت) نگاه کند، به حسین علیه السلام نگاه کند.

10 دوستان حسین علیه السلام اهل بهشتند

در سیره ملا و غیر آن از ابن عباس حدیثی طولانی از پیغمبر صلی الله علیه و آله در فضایل حسنین علیهماالسلام روایت شده که در پایان آن می فرماید: «خدایا تو میدانی که حسن و حسین و عمو و عمّه ایشان در بهشتند، هرکس آنها را دوست دارد در بهشت است، و هرکس آنها را دشمن بدارد در آتش است».

و در "نظم درر السمطین" این حدیث را از هارون الرشید روایت کرده، و نقل نموده که: هر وقت هارون این حدیث را روایت می نمود، اشکش جاری و گریه راه گلویش را می گرفت.(2)

و نظیر این حدیث را صاحب کتاب "السنّه" از حذیفه روایت کرده است.(3)

1- نور الابصار، ص 114؛ ذخائر العقبی، ص 130؛ اسعاف الراغبین، ص 182.
2- این هم نمونه ای از اعتراف اهل باطل به حقیقت اهل حقّ است.
3- ذخائر العقبی، ص 131؛ نظم درر السمطین، ص 207 و 213.