پیام های عاشورا صفحه 119

شیعیان، گرفتار ظلم یزید بودند. امام را به فریادرسی خواندند. امام هم در پاسخ آنان راهی کوفه شد. خود امام، در مسیر راه خویش به کوفه، در راه از اشخاص مختلف مدد خواست. بعضی ندایش را پاسخ داده به او پیوستند، مانند زهیر بن قین، برخی هم عذر و بهانه آوردند و اوضاع بحرانی کوفه را یادآور شدند. امام به آنان می فرمود: اگر یاری نمی کنید، لااقل از این منطقه دور شوید، چرا که هرکه فریاد دادخواهی ما را بشنود ولی به یاری نیاید، گرفتار دوزخ خواهد شد: «مَنْ سَمِعَ واعِیَتَنا او رَأی سَوادَنا فَلَمْ یُجِبْنا وَ لَمْ یُغِثْنا کانَ حقّاً عَلَی اللّهِ عزَّ و جلَّ انْ یُکِبَّهُ عَلی مِنْخَرَیْهِ فی النّارِ.»(1)

ندای «هَلْ مِنْ ناصِرٍ» امام حسین علیه السلام نیز در روز عاشورا، خطاب به همۀ کسانی بود که یارای دفاع از حریم و حرم اهل بیت را داشتند. فریاد استغاثۀ آن حضرت که به «هل مِن مغیثٍ» و «هلْ مِنْ ذابٍّ»(2) بلند بود، از همۀ آیندگان، لبّیک اجابت می طلبد.

شهید بزرگ عاشورا برای نجات بخشی گرفتاران در حکومت جور، خود را فدا کرد، تا هم خود آنان را از ظلم برهاند، هم اندیشه هایشان را از حیرت و ضلالت نجات بخشد. همچنان که در زیارت اربعین آن حضرت می خوانیم:

«وَ بَذَل مُهْجَتَهُ فیٖکَ لِیَسْتَنْقِذَ عِبادَکَ مِنَ الْجَهالَهِ و حَیْرَهِ الضَّلالَهِ»(3)

(خدایا! امام حسین،) خون خود را در راه تو نثار کرد، تا بندگانت را

1- (1) - موسوعه کلمات الامام الحسین، ص 369.
2- (2) - حیاه الامام الحسین، ج 3، ص 274.
3- (3) - مفاتیح الجنان، زیارت اربعین، ص 468.