پیام های عاشورا صفحه 127

اسلام مضایقه نمی کردند.

صحنۀ عاشورا، شهادت طلبی یاران با ایمان امام حسین علیه السلام در عمل تجلی یافت. خود آن حضرت نیز پیشتاز و الگوی این میدان بود. وقتی امام می خواست از مکّه حرکت کند، با خواندن خطبه ای که از زیبایی مرگ در راه خدا برای جوانمردان سخن می گفت، از افراد خواست هرکس شهادت طلب است و آمادگی بذل جان و خون دارد، همراه ما بیاید:

«مَنْ کانَ باذِلاً فیٖنا مُهْجَتَهُ فَلْیَرْحَلْ مَعَنا»(1)

در میان راه، وقتی در پی دیدن خوابی و گفتن «اِنّا لِلّهِ وَ انّا الَیْهِ راجِعُونَ»، در گفت گویی که پسرش علیّ اکبر علیه السلام با پدر داشت، علی اکبر علیه السلام به او گفت: وقتی ما بر حقّیم، پس چه باک از مرگ؟ «اِذاً لا نُبالیٖ بِالْمَوْتِ». این سخن علی اکبر علیه السلام نیز از تفکّر شهادت طلبانۀ فرزند امام حکایت دارد.

تعبیر امام حسین علیه السلام از اینکه اگر ناچار، مرگ برای همگان حتمی است، پس چه بهتر که به صورت شهادت باشد: «فَاِنْ تَکُنِ الْاَبْدانُ لِلْمَوْتِ انشِأَتْ، فَقَتْلُ امْرِءٍ بِالسَّیْفِ فِی اللّهِ افْضَلُ»(2) شاهد دیگری از این روحیه در امام است.

پس از برخورد با حرّ و ممانعت او از رفتن حضرت به کوفه، با استشهاد به شعری چنین اظهار کرد: