پیام های عاشورا صفحه 139

برای انسان پیش می آید. ابتلا، گرفتار شدن به این محنت ها و رنج ها است و ثمرۀ آن نوعی آزمایش خلوص و پاک شدن از نیّت های ناسالم و انگیزه های غیر الهی است.

غیر از مفهوم درد و رنج و گرفتاری، که باید از آن به خدا پناه برد و از خدا عافیت طلبید، و غیر از معنای آزمون و امتحان، که برای تشخیص میزان اطاعت و تبعیت و ایمان افراد است، مفهوم عمیق تر و عرفانی تری هم دارد و آن عبارت است از دوست داشتنِ رنج و سختی در راه رضای دوست و تحمّل عاشقانۀ محنت ها و شداید، برای دست یافتن به قرب الهی.

این گونه بلا، از سوی خداوند، لطفی به بندگانش محسوب می شود و تحمّل آن نشانۀ عشق و صدق ایمان عبد نسبت به خدا است و به مفهوم «رضا» و «تسلیم» از بُعد عرفانی نزدیک است.

اگر با دیگرانش بود میلی چرا جام مرا بشکست لیلی

در روایات بسیاری، بلا برای دوستان خدا مطرح شده است و از این دید، هرکه به خدا نزدیک تر باشد، محنت و بلای بیشتری هم خواهد چشید:

هرکه در این بزم مقرّب تر استجام بلا بیشترش می دهند

برای برخی که کم ظرفیّت و ناخالص اند، بلا و گرفتاری در راه ایمان، آفت است و آنان را از راه حق بیرون می برد. اینان کسانی اند که حتی دینداری شان با انگیزه های دنیایی و مادّی است. امام حسین علیه السلام در اشاره به چنین کسانی می فرماید:

«اَلنّاسُ عَبیٖدُ الدُّنْیا وَ الدّیٖنُ لَعِقٌ عَلی السِنَتِهِمْ یَحُوطُونَهُ مادَرَّتْ