پیام های عاشورا صفحه 140

مَعایِشُهُمْ فَاِذا مُحِّصُوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّیّانُونَ»(1)

مردم بندۀ دنیایند و دین بر زبانشان می چرخد و تا وقتی زندگی هاشان بر محور دین بگردد، در پی آنند، امّا وقتی به وسیلۀ «بلا» آزموده شوند، دینداران اندک می شوند.

اما عارفان با ایمان، نه تنها از بلا نمی گریزند، بلکه آن را نشانۀ لطف الهی و سبب پاکی روح و جان و تصفیۀ عمل ها می دانند و به خاطر فضیلت و پاداش آن، به استقبالش می روند.(2) امام صادق علیه السلام می فرماید:

«اِنَّ اللّهَ اذا احَبَّ عَبْداً غَتَّهُ بِالْبَلاءِ»(3)

خداوند هرگاه بنده ای را دوست بدارد، او را غرق در بلا می کند.

در احادیث، اینگونه بلاها، هدیه ای از سوی خدا یا ارتقاء درجه نزد پروردگار محسوب شده و شدّت ابتلا به تناسب قوّت ایمان بیان شده است و از این رو است خدای متعال، حضرت علی علیه السلام را به بلاها و رنج هایی ویژه مبتلا ساخت که هیچ یک از اولیای خودش را به آن مبتلا نکرده بود.(4) و صبر بر بلا نیز اجر شهید دارد.(5)

از این دیدگاه است که سید الشهداء علیه السلام در روز عاشورا در مناجاتی که در آخرین لحظات حیات با خدا دارد، پروردگار را هم به نعمت های

1- (1) - تحف العقول، ص 245.
2- (2) - در بحار الانوار، ج 67، ص 196 «باب شدّت ابتلای مؤمن و علّت آن و فضیلت بلاء» دیده شود.
3- (3) - سفینه البحار، ج 1 (چاپ جدید)، ص 392.
4- (4) - همان، ص 395، به نقل از امالی شیخ طوسی.
5- (5) - بحار الانوار، ج 49، ص 51.