پیام های عاشورا صفحه 143

«أُثْنیٖ عَلَی اللّهِ احْسَنَ الثَّناء وَ احْمَدُهُ عَلَی السَّرّاءِ وَالضَّّرّاءِ»(1)

خدا را به نیکوترین ستایش، می ستایم و او را در حالت سرور و غم و راحتی سپاس می گویم.

در صبح عاشورا، وقتی سپاه دشمن به سوی او می آید، می فرماید:

«اَللّهُمَّ انْتَ ثِقَتیٖ فی کُلِّ کَرْبٍ»(2)

خدایا در هر گرفتاری، تو تکیه گاه منی.

امام و یاران پاکباز او، شب عاشورا را که مهلت گرفتند، تا صبح به نماز و قرآن و ذکر خدا پرداختند.

امام در روز عاشورا، در اوج ستختی های توان سوز و مدهوش ساز، یک لحظه از یاد خدا غافل نبودو گویا خویش را در معرض نگاه پرمهر خدای خود می دید و پیوسته نام آن محبوب را بر زبان می راند و قطرۀ وجودش را به دریای الهی متّصل می ساخت. این که گفته اند روز عاشورا امام حسین علیه السلام پیوسته و مداوم، خدا را یاد می کرد و زیاد می گفت: «لا حَوْلَ وَ لا قُوَّهَ الاّ بِاللّهِ الْعَلِیِّ الْعَظیٖمِ»(3)، شاهد این ارتباط قلبی دوستدار با دوست است. حتّی برای تحمّل پذیر کردن سخت ترین مصیبت ها هم، از اهرم ذکر خدا بهره می گرفت. وقتی کودک شیرخوارش را روی دستانش به تیر زدند و شهید کردند، فرمود: آن چه تحمّل این مصیبت و درد را آسان و هموار می سازد، این است که جلوی چشم خداوند است و او

1- (1) - موسوعه کلمات الامام الحسین، ص 395.
2- (2) - همان، ص 414.
3- (3) - همان، ص 485.