پیام های عاشورا صفحه 157

فراوان است، امّا آنچه برخی از این صحنه ها را جاودانه کرده، اخلاص و رنگ الهی و خدایی داشتن است؛ «صبغه اللّه». این رنگ بی زوال، در حماسۀ عاشورا دیدنی تر می شود.

امام حسین علیه السلام در ضمن خطابه ای مفصّل که پیش از خروج از مدینه ایراد نمود، هرگونه شائبۀ دنیاطلبی و ریاست خواهی و جنگ قدرت را ردّ کرده، انگیزۀ خالص «اصلاح دینی و اجتماعی» را مطرح ساخت:

خدایا! تو می دانی که آنچه از ما بود، هرگز نزاع بر سرقدرت و دنبال کالای دنیا رفتن نبود، بلکه می خواهیم معالم دین و نشانه های مکتب را نشان دهیم و با ایجاد اصلاح در جامعه، مظلومان ایمن شوند و فرائض و سنن تو اجرا شود...(1)

نظیر این سخن را در سخن دیگری هم فرمود که:

من هرگز به عنوان شورش، خوشگذرانی، سرمستی، فساد انگیزی یا ستم برنخاستم، بلکه برای طلب اصلاح و امر به معروف و نهی از منکر قیام کردم....(2)

این در وصیّتنامه ای بود که قبل از خروج از مدینه، برای برادرش محمد حنفیّه نوشت، تا انگیزه های دنیاطلبانه را از حرکت انقلابی خویش، نفی کند.

چون انگیزۀ اخلاص، حرکت آفرین عاشورا بود، هیچ عاملی نتوانست امام حسین علیه السلام و یارانش را از ادامۀ راه تا رسیدن به شهادت باز دارد.

در این حرکتِ خالصانه، ناخالصان چه از اوّل و چه در مسیر راه کربلا،