پیام های عاشورا صفحه 180

سرنوشت و سرگذشت اقوام پیشین و اشاره به رمز و راز حوادث و قوّت ها و ضعف ها و برخورداری ها و شکست ها و زوال ها دنبال می کند.

حضرت امیر (علیه السلام) نیز در نهج البلاغه به صورت مکرّر از فلسفۀ تاریخ و درس های حوادث و عبرت های تاریخی و بهره گرفتن از آنها یاد می کند و به مطالعه و تأمّلِ همراه با آموختن و عبرت گرفتن از تاریخ دستور می دهد.(1)

از اینکه امام حسین (علیه السلام) حرکت تاریخی خویش در عاشورا را برای مردم اسوه و الگو معرفی می کند: «و لکم فیّ اسوهٌ»(2) ضرورت درس آموزی و عبرت گیری از این حادثه روشن تر می شود.

حادثۀ کربلا یکی از این حوادثِ «الهام بخش»، و «عبرت آموز» است.

در عین حال که برای همۀ حقجویان و عدالتخواهان و مبارزان راه حق وآزادی، یکی از غنی ترین منابع انگیزه آفرینی و الهام گیری است، از نگاه دیگر یکی از تلخ ترین حوادث و دردناک ترین فجایعی است که در تاریخ اسلام به دستِ امّت پیامبر پدید آمد و جا دارد دقیقاً مطالعه شود که چه عواملی سبب شد چنان شود و به تعبیر مقام معظم رهبری:(3)

ملّت اسلام جا دارد فکر کند که چرا پنجاه سال بعد از وفات پیغمبر، کار کشور اسلامی به جایی رسید که همین مردم مسلمان، از وزیرشان، امیرشان، سردارشان، عالِمشان، قاضی شان، قاری شان گرفته تا اجانب و اوباشان در کوفه و کربلا جمع شدند و جگرگوشۀ

1- (1) - از جمله: خطبۀ 221 و 192 (خطبه قاصعه) نهج البلاغه، صبحی صالح.
2- (2) - موسوعه کلمات الامام الحسین، ص 361.
3- (3) - در جمع بسیجیان و فرماندهان لشکر 27 محمد رسول الله صلی الله علیه و آله.