پیام های عاشورا صفحه 203

دشمنی داشته باشد نه آن که بی طرف بماند. پیوند مرامی با اهل بیت پیامبر، یک تکلیف است وبرائت از دشمنانشان یک وظیفه، آن هم نه تکلیفی در حدّ شعار و گفتار، بلکه در عمل و رفتار. این ولایت و برائت، گاهی مسلمان متعهّد را به صحنۀ جهاد و شهادت هم می کشد و باکی نیست، چرا که در راه خدا است و پاداش دارد. امام رضا 7 فرموده است:

«کَمالُ الدّیٖنِ وِلایَتُنا وَ الْبَرائَهِ مِنْ عَدُوِّنا»(1)

کمال دین، «ولایت» ماست و «برائت» از دشمنانمان.

به امام صادق علیه السلام گفتند: فلانی دوستدار شما است، امّا در بیزاری و برائت از دشمنان شما ضعیف است و ناتوان. حضرت فرمود:

«هیهات! دروغ می گوید کسی که مدّعیِ ولایتِ ماست، ولی از دشمنان ما «برائت» ندارد.»(2)

در عصر امام حسین علیه السلام، حق در وجود آن حضرت متجلّی بود و باطل در چهرۀ یزید. یک مسلمان متعهّد، می بایست که «تولّی» با او و «تبرّی» از دشمنانش داشته باشد. یاران امام، با شجاعت از فرزند پیامبر حمایت ونصرت می کردند و مخالف جبهۀ یزید و ابن زیاد بودند. سخنان و رجزها و اشعارشان این را نشان می دهد.

ابوالشعثاءِ کندی در رجز خویش هنگام نبرد، چنین می گوید:

یارَبِّ انّیٖ لِلْحُسَیْنِ ناصِرٌوَ لِاِبْنِ سَعْدٍ تارِکٌ وَ هاجِرٌ(3)

خدایا من یاور «حسین» و واگذارندۀ «ابن سعد» م.

1- (1) - بحار الأنوار، ج 27 ص 58.
2- (2) - همان.
3- (3) - وقعه الطّف، ص 237.