پیام های عاشورا صفحه 215

و کفر بود، نه خصومت شخصی و خانوادگی. حضرت ابا عبدالله علیه السلام در این باره فرموده است:

«نَحْنُ وَ بَنُو امَیَّهَ اخْتَصَمْنا فِی اللّهِ عَزَّوَجَلَّ، قُلْنا صَدَق اللّهُ وَ قالُوا کَذِبَ اللّهُ»(1)

ما و بنی امیّه بر محور «خدا» با هم نزاع کردیم. ما گفتیم: خدا راست گفته است، آنان گفتند خدا دروغ گفته است.

تلاش برای بازگرداندن خلافت اسلامی و حاکمیّت مسلمین به مجرای حق و اصیل خود، و از بین بردن سلطۀ جائرانۀ باطل، صفحۀ دیگری از این مبارزاتِ باطل ستیزانه است. امام حسین علیه السلام در اشاره به حقّانیّت خویش و ضرورت خلع امویان از حکومت باطل خود می فرمود:

«وَ نَحْنُ اهْلُ الْبَیْتِ اوْلی بِوِلایَهِ هذَا الْأَمْرِ عَلَیْکُمْ مِنْ هؤُلاءِ الْمُدَّعیٖنَ ما لَیْسَ لَهُمْ وَالسّائِریٖنَ فیٖکُمْ بِالْجَوْرِ وَالْعُدْوانِ»(2)

ما خاندان، برای سرپرستی این امر (و حکومت) بر شما، سزاوارتر از این مدّعیانی هستیم که به ناحق، ادّعای خلافت دارند و در میان شما به ستم و تجاوز رفتار می کنند.

امام حسین علیه السلام در منزل بیضه در نطق مهم خود (مَنْ رَأی سُلْطاناً جائِراً مُسْتَحِلاًّ لِحَرامِاللّهِ...)(3) کلام حضرت رسول را بازگو می کند، کلامی صلی الله علیه و آله که تکلیف مقابله و مبارزه با سلطه های جائر و آنان را که پیمان الهی را شکسته

1- (1) - موسوعه کلمات الامام الحسین، ص 563.
2- (2) - وقعه الطّف، ص 170.
3- (3) - موسوعه کلمات الامام الحسین، ص 360.