پیام های عاشورا صفحه 224

اصلاحی، خروج خویش را با انگیزۀ «طلب اصلاح در امّت پیامبر» معرفی کرده است: «وَ انّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الْأصْلاحِ فی امَّهِ جَدّیٖ».(1)

در سخن دیگر نیز حرکت خویش را نه براساس نزاع قدرت یا سلطه جویی یا دنیا طلبی، بلکه برای آشکار ساختن «معالم دین» و «اظهار اصلاح» در شهرها و امنیّت یافتنِ مظلومان و عمل به فرایض و سنن و احکام الهی دانسته است: «... وَ لکِنْ لِنُرِیَ الْمَعالِمَ مِن دیٖنِکَ وَ نُظْهِرَ الْاِصْلاحَ فیٖ بِلادِکَ...»(2)

این اصلاحگری، هم شامل شیوه های رفتاری حکومت جائر و مسؤولان می شود، هم خصلت ها و عملکرد مردم و امّت را در برمی گیرد.

ترغیبی که امام حسین علیه السلام در یکی دیگر از خطبه هایش جهت فداکاری و جانبازی دارد، همراه با ترسیمی از اوضاع اجتماعی آن روز است که: آیا نمی بینید که به حق عمل نمی شود و از باطل اجتناب نمی گردد؟ پس در چنین شرایطی باید مؤمن (با مبارزه اش) مشتاق دیدار خدا باشد؛ چرا که زندگی در چنین دوره ای مایۀ ننگ و عسرت است و مرگ، سعادت است.(3)

قیام اصلاحی ابا عبدالله الحسین علیه السلام ریشه در نهضت های اصلاحی انبیا داشت و او وارث خطِ صلاح و اصلاح پیامبران بود و در این راه جان داد تا مفاسد برچیده شود. این مسأله را از زبان حضرت امام خمینی قدس سره بشنویم که فرمود:

تمام انبیا برای اصلاح جامعه آمده اند، تمام. و همۀ آنها این مسأله را

1- (1) - مناقب، ابن شهر آشوب، ج 4، ص 89.
2- (2) - تحف العقول، ص 239.
3- (3) - تاریخ طبری، ج 5، ص 404 «الا ترونَ انّ الحقَّ لا یُعْمَلُ به...».