پیام های عاشورا صفحه 231

نشان دهندۀ این الگوگیری است. هنگامی که می خواست از مدینه خارج شود، این آیه(1) را می خواند: «فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً یَتَرَقَّبُ قالَ رَبِّ نَجِّنیٖ مِنَ الْقَوْمِ الظّالِمیٖنَ»(2)، که اشاره به خروج خائفانۀ حضرت موسی از شهر و گریز از سلطۀ طاغوتیِ فرعون و ظلم او است و نشان می دهد که آن اقدام موسای کلیم، می تواند الگو به حساب آید که حضرت، آیۀ مربوط به او را خواند.

قبل از حرکت نیز در وصیتنامه ای که به برادرش محمد حنفیّه نوشت و مبنا و هدف و انگیزۀ خروج را بیان کرد، از جمله تکیۀ آن حضرت بر عمل به سیرۀ جدّ و پدرش و پیمودن همان راه بود و نهضت خود را در همان خطّ سیر معرفی کرد: «وَ اسیٖرَ بِسیٖرَهِ جَدّیٖ و ابیٖ عَلِیِّ بْنِ ابیٖ طالِبٍ»(3) و سیرۀ پیامبر و علی علیه السلام را الگوی خویش در این مبارزه با ظلم و منکر دانست. این شیوه، تضمینی بر درستی راه و انتخاب است که انسان مبارز، از اولیاء دین و معصومین الگو بگیرد و برای کار خود حجّت شرعی داشته باشد. در سخنی دیگر، آن حضرت فرموده است: «وَ لیٖ وَ لَهُمْ و لِکُلِّ مُسلمٍ بِرَسُولِ اللّهِ اسْوَهٌ»(4) و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را اسوۀ خود و هر مسلمان دیگر قلمداد کرده است.

پیامبر اکرم، دو فرزندش امام حسن و امام حسین علیهما السلام را «امام» معرفی کرده است، چه قیام کنند، چه بنشینند: «اِبْنایَ هذا امامانِ، قاما اوْ قَعَدا».(5)

1- (1) - قصص، آیۀ 21.
2- (2) - اعیان الشیعه، ج 1، ص 588.
3- (3) - بحارالانوار، ج 44، ص 329.
4- (4) - وقعه الطّف، ص 201.
5- (5) - ارشاد، شیخ مفید، ج 2، ص 30.