پیام های عاشورا صفحه 262

یاد می کند:

«اِنَّ اهْلَ الْکُوفَهِ کَتَبُوا الَیَّ یَسألُونَنیٖ انْ اقْدِمَ عَلَیْهم، لِما ارْجُوا مِنْ احْیاءِ مَعالِمِ الْحَقِّوَ اماتَهِ الْبِدَعِ»(1)

کوفیان به من نامه نوشته و از من خواسته اند که نزد آنان روم، چرا که امیدوارم معالم و نشانه های حق زنده گردد و بدعت ها بمیرد.

در مسیر راه، وقتی به فرزدق برمی خورد، اوضاع را چنین ترسیم می کند:

«ای فرزدق! این جماعت، اطاعت خدا را واگذاشته، پیرو شیطان شده اند، در زمین به فساد می پردازند، حدود الهی را تعطیل کرده، به میگساری پرداخته و اموال فقیران و تهیدستان را از آنِ خویش ساخته اند. من سزاوارترم که برای یاری دین خدا برخیزم، برای عزّت بخشیدن به دین او و جهاد در راه او، تا آنکه «کلمه الله» برتر باشد.»(2)

این هدف و فلسفۀ قیام را از زبان فرستادۀ امام، حضرت مسلم بن عقیل هم در کوفه می شنویم. وقتی مسلم بن عقیل را دستگیر کرده و به دارالاماره آوردند، ابن زیاد او را به شورشگری و تفرقه افکنی متّهم ساخت. مسلم با شهامت او را چنین پاسخ داد:

«چنان نیست که می گویی! مردم این شهر بر این باورند که پدرت نیکمردانشان را کشته و خون هاشان را ریخته و همچون شاهان ایران