پیام های عاشورا صفحه 277

این برنامه ها برای جلوگیری از فراموش شدن عاشورا و سبب «احیاء امر» است. چیزی که خود معصومین علیهم السلام تأکید داشتند خط و برنامه و هدف و «امر» ما را زنده نگهدارید. امام خمینی «ره» دربارۀ اینگونه برنامه ها نیز فرموده است:

«این مجالسی که در طول تاریخ بر پا بوده و با دستور ائمّه علیهم السلام این مجالس بوده است... ائمّه این قدر اصرار کردند به اینکه مجمع داشته باشید، گریه بکنید، چه بکنید، برای اینکه این حفظ می کند کیان مذهب ما را...».(1)

در آن شرایط خفقان بار که از سوی امویان و عباسیان نسبت به خطّ اهل بیت علیهم السلام اعمال می شد، این گونه مجالس و نوحه ها و محفل های ذِکر و احیاگری، حسّ عدالتخواهی و انتقام جویی از ستمگران را در جان عزاداران زنده می کرد و عرصه را نیز برای ظالمان تنگ می ساخت، چون هرکدام از اینها فریاد اعتراضی برضدّ ظلم و تلاشی برای احیای یاد ستمدیدگان و شهیدان بود و علاوه بر بُعد عاطفی، بُعد سیاسی هم داشت. امام امّت می فرمود:

«مسأله، مسألۀ گریه نیست، مسأله، مسألۀ تباکی نیست، مسأله، مسألۀ سیاسی است که ائمّه با همان دید الهی که داشتند، می خواستند که این ملّت ها را با هم بسیج کنند و یکپارچه کنند، از راه های مختلف اینها را یکپارچه کنند تا آسیب پذیر نباشد.» (2)