مقتل الحسین به روایت شیخ صدوق(قدس سره): امام حسین علیه السلام و عاشورا از زبان معصومان علیهم السلام صفحه 23

باش که کسی به جنگ آن ها رفت که فرزند پیامبرت و همانندترین مردم به او در صورت و سیرت است. علی اکبر، در رجزی که می خواند چنین می گفت:- من علی، پسر حسین بن علی هستم، به خانه خدا سوگند که ما به پیامبر، سزاوارتریم. [ صفحه 156] - آیا نمی بینید که چگونه از پدرم حمایت می کنم.پس از آن که ده نفر از آن ها را کشت، پیش پدرش برگشت و گفت:پدرجان! عطش...، امام حسین علیه السلام گفت: پسرم بردبار باش که جدم رسول خدا تو را از جامی لبالب سیراب سازد. علی اکبر به آوردگاه بازگشت و جنگید، تا این که چهل و چهار مرد از آن ها را کشت و سپس خود کشته شد. بعد از او قاسم، پسر امام حسن علیه السلام، به میدان آمد در حالی که می گفت:بی تاب مشو جانم هر زنده بود فانی امروز بهشت خلد از بهر تو ارزانی [157] .و بعد از آن که سه کس از آن ها را کشت، از اسبش به زمین کشیده شد.

عباس، مرد وفا و ایثار

عن ثابت بن أبی صفیه، قال: سیدالعابدین علی بن الحسین علیه السلام إلی عبیدالله بن العباس بن علی أبی طالب علیه السلام فاستعبر. ثم قال: ما من یوم أشد علی رسول الله صلی الله علیه و آله من یوم احد، قتل فیه عمه حمزه بن عبدالمطلب أسد الله و أسد رسوله و بعده یوم مؤته قتل فیه ابن عمه جعفر بن أبی طالب.ثم قال: و لایوم کیوم الحسین علیه السلام إزدلف إلیه ثلاثون ألف رجل، یزعمون أنهم من هذه الأمه، کل یتقرب إلی الله عزوجل بدمه. و هو بالله یذکرهم فلا یتعظون، حتی قتلوه بغیا و ظلما و عدوانا. [158] . [ صفحه 157] ثم قال: رحم

الله العباس، فلقد آثر و أبلی و فدی أخاه بنفسه حتی قطعت یداه، فأبدله الله عزوجل بهما جناحین یطیربهما مع الملائکه فی الجنه کما جعل لجعفر ین أبی طالب. و أن للعباس عندالله تبارک و تعالی لمنزله یغبطه بها جمیع الشهداء یوم القیامه. [159] .والحدیث طویل أخذنا منه موضع الحاجه. و قد أخرجته بتمامه مع ما رویته فی فضائل العباس بن علی علیه السلام فی کتاب مقتل الحسین بن علی علیه السلام. [160] .از ثابت بن ابی صفیت (ابوحمزه ی ثمالی) نقل است که: «سرور عابدان، علی بن الحسین علیه السلام - امام سجاد علیه السلام - نگاهی به عبیدالله، پسر ابوالفضل العباس، کرد و گریست. سپس گفت: بر رسول خدا صلی الله علیه و آله، روزی سخت تر از روز جنگ احد نبود که در آن، عمویش حمزه بن عبدالمطلب، شیر خدا و، شیر مرد رسول خدا، کشته شد و پس از آن سخت ترین روز پیامبر، روز جنگ مؤته ی بود که در آن، پسر عمویش، جعفر بن ابی طالب، کشته شد.سپس گفت: اما هرگز روزی، چون روز حسین علیه السلام نباشد. در آن روز، سی هزار مرد بر او گرد آمدند که خود را از این امت می پنداشتند و همگی با ریختن خون او، به خدای عزوجل تقرب می جستند و او هر چه خدا را به یادشان می آورد، پندی نمی گرفتند، تا این که او را از سر عداوت و ستم و سرکشی کشتند.سپس گفت: خدا عباس را رحمت کناد که ایثار کرد، آزموده شد و جانش را فدای برادرش ساخت، تا آن جا دو دستش از تن جدا شد و خدای عزیز و [ صفحه 158] جلیل به جای دو دستش، به او دو بال داد

تا با آن ها، در بهشت، همراه فرشته ها پرواز کند، همان طوری که برای جعفر بن ابی طالب (جعفر طیار) مقرر ساخت. به راستی که عباس را پیش خدای تبارک و تعالی، جایگاهی ویژه است که همه شهیدان در روز رستاخیز به آن غبطه می خورند و رشک می برند.»شیخ صدوق در ذیل حدیث می نویسد:این حدیث دراز دامن است و من بخشی از آن را که در این جا (باب الاثنین از کتاب الخصال) مورد نیاز بود، آوردم. البته من همه ی حدیث را همراه با احادیث دیگری که در فضائل عباس بن علی علیه السلام روایت می کنم، تخریج کرده و در کتاب مقتل الحسین بن علی آورده ام.آن روز جهان بویی از احساس نداشت کس حرمت آل عشق را پاس نداشت هفتاد و دو یار باوفا داشت حسین مظلوم تر از حضرت عباس نداشت امت، ره جور را به اسلام نبست تا این که جفا، به جای انصاف نشست بر دست دعا و دل دین، داغ زدند وقتی که دو دست و سر عباس شکست عباس نه یک فرد، که یک عالم بود بر قامت او قبای دنیا، کم بوددر نسل رسولان خدای دل و عشق باب الشهدا حسین و، او خاتم بود [ صفحه 159]

وصف الحال شهیدان

جعفربن محمد ابن عماره بن أبیه عن أبی عبدالله علیه السلام قال، قلت له:أخبرنی عن أصحاب الحسین علیه السلام و إقدامهم علی الموت: فقال: إنهم کشف لهم الغطاء حتی رأوا منازلهم من الجنه، فکأن الرجل منهم یقدم علی القتل لیبادر إلی حوراء یعانقا و إلی مکانه من الجنه [161] .جعفر، پسر محمد ابن عماره، از پدرش نقل می کند که: به امام صادق علیه السلام گفتم: مرا از یاران امام حسین علیه السلام خبر ده که

چگونه بر مرگ می شتافتند؟گفت: همانا پرده ی (عادت و غفلت) از پیش دید آنان برداشته شده بود تا آنجا که جایگاه خویش را در بهشت می دیدند. هر مرد از آنان چنان بود که وقتی به سوی مرگ، گام برمی داشت گویی که می رفت، تا، با حواری بهشت هم آغوش گردد و جایگاه خویش را در بهشت به دست آورد. [ صفحه 167]

شهادت امام حسین علیه السلام

شرح مرگ و اشقیاق