مقتل الحسین به روایت شیخ صدوق(قدس سره): امام حسین علیه السلام و عاشورا از زبان معصومان علیهم السلام صفحه 28
- اهمیت عاشورا پژوهی 1
- مقدمه 1
- هدف پژوهش 1
- پیشینه ی مقتل نگاری 2
- مقتل شیخ صدوق 2
- شاخصه های مقتل شیخ صدوق 2
- شیوه ی پژوهش 3
- قرائت شیخ صدوق از قیام عاشورا 3
- روایت رؤیای ام ایمن 3
- امام حسین در عصر پیامبر 3
- مولود پاکیزه 4
- قصه ی فطرس 4
- داستان دردائیل 4
- مراسم نام گذاری امام حسین 5
- تکبیر تکلم 6
- حکایتی از کودکی امام حسین 7
- روزه گرفتن و ایثار در کودکی 7
- امام حسین خود را معرفی می کند 8
- مصباح هدایت و سفینه ی نجات 9
- اخبار آسمانی و پیش گویی از شهادت امام حسین علیه السلام 10
- امام حسن و حسین از زبان رسول خدا 10
- پیش گویی هایی پیامبر 10
- پیش گویی پیامبر از شهادت مسلم بن عقیل 12
- پیش گویی های امام علی از شهادت امام حسین 13
- شهادت امام حسین از زبان امام حسن 14
- در حدیث دیگران 14
- حدیث صحیفه ی آسمانی 15
- امتناع از بیعت 15
- در مسیر شهادت 15
- می رود منزل به منزل، با شتاب 16
- خروج از مدینه 16
- رویایی با حر بن یزید ریاحی 17
- امام حسین با یارانش سخن می گوید 17
- در منزل قطقطانه 17
- شب عاشورا 18
- در منزل قصر بنی مقاتل 18
- ورود به کربلا 18
- در صبح عاشورا 19
- سخنی از بریر بن خضیر همدانی 19
- شهادت زهیر بن قین 20
- توبه ی حر بن یزید ریاحی 20
- امام حسین اتمام حجت می کند 20
- شهادت مالک بن أنس کاهلی 21
- شهادت عبدالله بن ابی عروه ی غفاری 21
- شهادت ابوالشعثاء الکندی 21
- شهادت بریر بن خضیر همدانی 21
- شهادت حبیب بن مظاهر 21
- شهادت عبدالله بن عمیر 22
- شهادت نافع بن هلال 22
- شهادت علی اکبر و قاسم بن حسن 22
- شهادت عبدالله بن مسلم 22
- شرح مرگ و اشقیاق 23
- شهادت امام حسین علیه السلام 23
- وصف الحال شهیدان 23
- عباس، مرد وفا و ایثار 23
- شمار زخم ها 24
- انگشتر امام حسین 24
- پیشوای شهیدان، در قتلگاه 24
- وصیت امام حسین 25
- غارت خیمه ها به روایت فاطمه، بنت الحسین 25
- روز عاشورا به روایت امام رضا 25
- روز عاشورا، روز عزا و ماتم 26
- به خدا حسین کشته شد 27
- تأثر روح نبوی از شهادت امام حسین 27
- پس از شهادت 27
- گریه ی آسمان 28
- سوگواری پریان 28
- فرایند فاجعه 28
- در مجلس ابن زیاد 29
- مجلس یزید بن معاویه 29
- در زندان شام 30
- سرگذشت پسران مسلم 30
- گریه بر ذبیح الله 31
- ندبه و نوحه در سوگ سرور آزادگان 31
- انا قتیل العبره 32
- شعر خوانی در رثای سرور آزادگان 32
- امام حسین اسوه ی رسولان 32
- محبان امام حسین 33
- تشنگی و یاد امام حسین 33
- پاداش گریه بر امام حسین 33
- امام سجاد پیشوا و پیام آور عاشورا 34
- زیارت امام حسین علیه السلام 34
- پیش بینی امام علی از اقبال مردم به کربلا 34
- فرشتگان کربلا 35
- توصیه به زیارت امام حسین 35
- پاداش زیارت 36
- معادل حج و عمره 37
- زیارت نیمه ی شعبان 38
- زیارت امام حسین در روز عرفه 38
- آداب زیارت 39
- زیارت امام حسین در حال تقیه 39
- زیارت امام حسین از راه دور 40
- زیارت شهدای کربلا 40
- زیارت وداع 40
- حریم مرقد مطهر 41
- سجده و تسبیح با تربت کربلا 41
- در قداست حرم مقدس 41
- تربت کربلا 41
- پدر نه پیشوای معصوم 42
- عاشوار و موعود منتقم 42
- عاشورا و قیام قائم 43
- خدا، کشندگان امام حسین را نمی بخشاید 44
- آخر و عاقبت ستمگران در دنیا 44
- شدت عذاب ستمگران در جهان جاویدان 45
- خونخواهی فاطمه ی زهرا در روز رستاخیز 45
- سخنان امام حسین علیه السلام 46
- توضیح 46
- دعای باران 47
- در باب خداشناسی 47
- نفرین منافقان 48
- خیر دنیا و آخرت 48
- خصومت بنی امیه 48
- امامت و مردم داری 48
- مواعظ و آداب 49
- پاورقی 50
گریه ی آسمان
1. عن محمد بن علی الحلبی، عن أنی عبدالله فی قوله تعالی: (فما بکت [ صفحه 194] علیهم السلام و الأرض) [184] ، قال: لم تبک السماء علی أحد قبل قتل یحیی بن زکریا حتی قتل الحسین علیه السلام فبکت علیه [185] .محمد پسر علی حلبی از امام صادق علیه السلام نقل می کند که در تفسیر آیه ی: «آسمان و زمین بر آنها گریه نکرد» گفت: پیش از کشته شدن حضرت یحیی، آسمان بر کسی گریه نکرده بود، پس از او نیز بر کسی گریه نکرد تا این که امام حسین علیه السلام کشته شد، آن گاه بر او گریه کرد.2. عن جابر، عن أبی جعفر علیه السلام قال: إن عاقر ناقه صالح کان أرزق إبن بغی، و کانت ثمود تقول: ما نعرف له فینا أبا و لا نسبا و إن قاتل الحسین بن علی علیه السلام
إبن بغی، و إنه کان یقتل الأنبیاء و الا أولاد الأنبیاء إلا أولاد البغایا، و قال: فی قوله تعالی و جل ذکره: (لم نجعل له من قبل سمیا) [186] ، یحیی بن زکریا لم یکن له سمی قبله و الحسین بن علی لم یکنم له سمی قبله، و بکت السماء علیهما أربعین صباحا، و کذلک بکت الشمس علیهما، و بکاؤها أن تطلع حمراء و تغیب حمراء. [187] .جابر از امام محمد باقر علیه السلام روایت کند که گفت: پی کننده و کشنده ی شتر حضرت صالح، مردی کبود چشم، پرکنیه و زنازاده بود، قوم ثمود می گفتند: «ما در میان خود، برای او، نه پدری می شناسیم و نه اصل و نسبی می دانیم.» کشنده ی امام حسین علیه السلام نیز زنازاده بود زیرا که پیامبران و فرزندان پیامبران را کسی جز [ صفحه 195] زنازادگان نمی کشند.و در تفسیر آیه ای که گوید: «پیش از این، ما همنامی برای او قرار نداده بودیم.» امام صادق علیه السلام گفت: مراد حضرت یحیی است که پیش از خود همنامی نداشت و نیز امام حسین علیه السلام است که کسی پیش از او به آن نام (حسین) نامیده نشده بود.آسمان بر آن دو (حضرت یحیی و امام حسین علیه السلام) چهل روز گریه کرد همان طوری که خورشید بر آن دو گریه کرد، و گریستن خورشید چنین بود که به رنگ سرخ طلوع می کرد و به رنگ سرخ، غروب می نمود.
سوگواری پریان
عن أم سلمه زوجه النبی، قالت: ما سمعت نوح الجن منذ قبض النبی إلا اللیله. و لا أرانی إلا و قد أصبت بابنی.قالت:وجاءت الجنیه منهم تقول:الا یا عین فانهملی بجهد فمن یبکی علی الشهداء بعدی علی رهط تقود هم المنایا إلی متجبر
فی ملک عبد [188] .از ام سلمه، همسر پیامبر، نقل است: که «از وقتی که پیامبر وفات کرد. تا امشب نوحه ی پریان را نشنیده بودم، و این نیست مگر این که پسرم (امام حسین علیه السلام) را از دست داده ام.ام سلمه افزود: «زنی از پریان به نزدم آمد که می گفت: [ صفحه 196] - ببار ای آسمان دیده ام هر چه توان داری.شهیدان را کسی آیا پس از این گریه خواهد کرد؟- گروهی را که شوق مرگ، آنان را فراخوانده به سوی یار جباری نهان در کوی غیری.
فرایند فاجعه
1. قال الصادق ابوعبدالله بن محمد علیه السلام: لما ضرب الحسین بن علی علیه السلام بالسیف، فسقط ثم ابتدر لیقطع رأسه، نادی مناد من قبل رب العزه تبارک و تعالی من بطنان العرش، فقال: ألا أیتها الأمه ]المتجبره[ الضاله ]الظالمه القاتله عتره[ بعد نبیها، لا وفقکم الله لأضحی و لافطره ]و لا لصوم[. ثم قال أبو عبدالله علیه السلام: فلا جرم الله ما وفقوا و لایوفقون أبدا حتی یقوم ثائر الحسین علیه السلام. [189] .امام جعفر صادق علیه السلام گوید: «هنگامی که امام حسین علیه السلام را با شمشیر زدند و از اسب به زمین انداختند و سپس برای بریدن سرش شتافتند، ندا کننده ای از جانب پرودگار عزت - تبارک و تعالی - از میانه ی عرش الهی، ندا در داد: هلا، ای امت سرگردان و گمراه شده پس از پیامبرش، ]هلا، ای امت زورگو و ستمگری که خانواده ی پیامبرتان را می کشید[ خدا، شما را برای عید قربان و فطر ]و برای روزه[ توفیق ندهد.» [ صفحه 197] امام صادق علیه السلام سپس گفت: «سوگند به خدا، آن ها، هرگز، موفق نشدند و هرگز نخواهند شد تا خونخواه حسین علیه السلام
(حضرت مهدی (عج)) به پا خیزد.»2. عن محمد بن إسماعیل الرازی، عن ابی جعفر الثانی علیه السلام قال: قلت جعلت فداک ما تقول فی العامه فإنه قد روی أنهم لایوفقون لصوم؟ فقال لی: أما انه قد أجیبت دعوه الملک فیهم. قال: قلت و کیف ذکل جعلت فداک؟ قال: إن الناس لما قتلوا الحسین بن علی صوات الله علیه، أمر الله عزوجل ملکا ینادی: أیتها الأمه الظالمه القاتله عتره نبیها، لا وفقکم الله لصوم و فطر. و فی حدیث آخر: لفطر و لا أضحی. [190] .محمد بن اسماعیل رازی گوید: «به امام جواد علیه السلام گفتم که فدایت گردم درباره ی این که روایت شده است، عامه (بیشترینه ی مسلمانان اهل تسنن) به روزه داری توفیق نمی یابند، چه می گویید؟ به من گفت: این برای آن است که نفرین فرشته درباره ی آن ها پذیرفته شده است. رازی گوید: گفتم، آن نفرین چه بود، فدایت گردم؟ گفت: هنگامی که مردم، حسین بن علی علیه السلام را گشتند، خدای عزیز و جلیل، فرشته ای را فرمود که ندا کند: «ای امت ستمگری که خانواده ی پیامبرتان را کشتید، خدا شما را برای روزه و عید فطری، توفیق ندهد! و در حدیث دیگری آمده است: «برای عید قربان و فطری».3. عن عمر بن بشر الهمدانی قال: قلت لأبی إسحاق، متی ذل الناس؟ قال: جین قتل الحسین بن علی علیه السلام و ادعی زیاد و قتل حجر بن عدی. [191] . [ صفحه 198] عمر بن بشیر همدانی گوید:«به ابواسحاق گفتم: مردم از چه زمانی ذلیل و خوار گشتند؟ گفت: وقتی که حسین بن علی علیه السلام کشته شد و برای ابن زیاد پدری به ناروا پیدا شد و حجربن عدی کشته شد.» [192]
.4. عن ابن أبی نعم قال: شهدت إبن عمرو، أتاه رجل فسأله عن دم البعوضه، فقال: ممن أنت؟ من أهل العراق، قال: أنظروا إلی هذا یسألنی عن دم البعوضه و قد قتلوا ابن رسول الله! و سمعت رسول الله یقول: إنهما ریحانتی من الدنیا، یعنی الحسن و الحسین. [193] .از ابن أبی نعم نقل است که: ابن عمرو را دیدم که مردی به نزدش آمد و از او درباره ی خون پشه پرسید. گفت: تو از کدام دیاری؟ گفت: از اهل عراقم. گفت: این مرد را ببینید که از من، درباره ی خون پشه می پرسد با این که هم اینان، فرزند رسول خدا را کشتند و من از رسول خدا شنیدم که می گفت: «آن دو - یعنی حسن و حسین - دو دسته گل من از این جهانند.»