مقتل الحسین به روایت شیخ صدوق(قدس سره): امام حسین علیه السلام و عاشورا از زبان معصومان علیهم السلام صفحه 34

بدموعه، ثم قال: یا داود، لعن الله قاتل [ صفحه 229] الحسین، فما أنغض ذکر الحسین للعیش! إنی ما شربت ماء باردا إلا و ذکرت الحسین و ما من عبد شرب الماء فذکر الحسین و لعن قاتله إلا کتب الله له مائه ألف حسنه و محاعنه مائه ألف سیئه و رفع له مائه ألف درجه و کان کأنما أعتق مائه أعتق مائه ألف نسمه و حشره الله یوم القیامه أبلج الوجه. [217] .داود بن کثیر رقی گوید: «نزد امام صادق علیه السلام بودم که آب خواستی، وقتی نوشید، دیدم که می خواهد گریه کند و اشک در چشمانش حلقه زد. سپس گفت:ای داود، خدا، کشنده ی حسین را لعنت کند. یاد مظلومیت حسین زندگی را چه قدر ناگوار می سازد!من هر گاه که آب سردی بخورم به یاد حسین می افتم. هر بنده ی خدایی که آب نوشد و حسین را یاد کند و کشنده ی او را لعن نماید، خدا برایش صد هزار نیکی نویسد و صد هزار بدی از او پاک کند، و او را صد هزار درجه فرابرد، و چنان باشد که صد هزار برده، آزاد کرده باشد، و خدا او را در روز رستاخیز با روی سفید و درخشان محشور سازد.»

امام سجاد پیشوا و پیام آور عاشورا

می دهد: زینت عابدان کجاست؟ تو گویی به فرزندم علی، پسر حسین بن علی بن ابی طالب، می نگرم که در میان صفوف، خرامان گام بر می دارد».2. عن محمد بن سهل البحرانی، رفعه إلی عبدالله الصادق جعفر بن محمد علیه السلام قال: البکاءون خمسه: آدم و یعقوب و یوسف و فاطمه بنت محمد صلی الله علیه و آله و علی بن الحسین علیه السلام. فأما فبکی علی الجنه حتی صار فی خدیه أمثال الأودیه. و أما یعقوب فبکی علی یوسف حتی ذهب بصره و حتی قیل له: (تا لله تفتؤا تذکره یوسف حتی تکون حرضا أو تکون من الهالکین). [219] .و أما یوسف فبکی علی یعقوب حتی تأذی به أهل السجن، فقالوا: إما أن تبکی بالنهار و تسکت باللیل و إما أن تبکی باللیل و تسکت بالنهار، فصالحهم علی واحد منهما.و أما فاطمه بنت محمد صلی الله علیه و آله فبکت علی رسول الله حتی تأذی بها أهل المدینه و قالوا لها: قد آذیتنا بکائک، فکانت تخرج إلی المقابر - مقابر الشهداء - فتبکی حتی تقضی حاجتها ثم تنصرف.و أما علی بن الحسین فبکی علی الحسین علیه السلام عشیرین سنه - أو اربعین سنه - و ما وضع بین یدیه طعام إلا بکی، حتی قال له مولی له: جعلت فداک یابن رسول الله [ صفحه 231] إنی أخاف علیک أن تکون من الهالکین. قال: (إنما أشکو بثی و حزنی الی الله و أعلم من الله ما لاتعلمون) [220] ، إنی لم أذکر مصرع بنی فاطمه إلا خنقتنی لذلک عبره. [221] .از امام صادق علیه السلام نقل است که گفت: «پنج کس، بسیار گریان بودند: آدم، یعقوب، یوسف، فاطمه دختر محمد صلی الله علیه و

آله و علی پسر حسین (امام سجاد علیه السلام).آدم آن قدر برای بهشت گریه کرد که رد اشک، چون جا باریکه ی آب، در گونه هایش ماند، و یعقوب تا آن جا برای یوسف گریست که چشمش از میان رفت، تا جایی که به او گفته شد: «به خدا، تو آن قدر از یوسف یاد می کنی تا بیمار گردی یا هلاک شوی»، و اما یوسف، در فراق پدرش، یعقوب آن قدر گریه کرد که اهل زندان، به اذیت افتادند و گفتند: «یا روز گریه کن و شب آرام گیر و یا شب گریه کن و روز آرام باش»، که بالاخره به یکی از شب و روز مصالحه کردند.و اما فاطمه، دختر محمد صلی الله علیه و آله، آن قدر در دوری پدرش، رسول خدا، گریه کرد که اهل مدینه از او رنجیدند و به او گفتند: «ما را با گریه ی بسیارت آزار دادی، از آن پس بر سر مزار شهیدان می رفت و هر چه می خواست، گریه می کرد و بر می گشت.و اما امام سجاد علیه السلام، برای امام حسین علیه السلام بیست سال - یا چهل سال - گریه کرد. و هر غذایی به نزدش نهاده می شد می گریست تا این که یکی از چاکرانش به او گفت: «یابن رسول الله، قربانت گردم، من برای تو می ترسم که با این همه گریه، [ صفحه 232] بالاخره از بین بروی. حضرت گفت: «من از درد و اندوهم تنها به خدا شکوه می کنم و از خدا چیزی دانم که نمی دانید.»، من هرگز کشته شدن فرزندان فاطمه را یاد نکنم، مگر این که گریه و سرشک، راه نفسم را می گیرد.3. عن أبی جعفر بن علی الباقر علیه السلام قال:... و

لقد کان بکی علی أبیه الحسین علیه السلام عشرین سنه. و ما وضع بین یدیه طعام إلا بکی حتی قال له مولی له: یابن رسول الله أما لحزنک أن تنقضی؟! فقال له: ویحک إن یعقوب النبی کان له إثناعشر إبنا فغیب الله عنه واحدا منهم فابیضت عیناه من کثره بکائه علیه و شاب رأسه من الحزن و احدودب ظهره من الغم و کان ابنه حیا فی الدنیا و أنا نظرت إلی أبی و أخی و عمی سبعه عشر من أهل بیتی مقتولین حولی فکیف ینقضی حزنی؟ [222] .امام محمد باقر علیه السلام در پایان سخنی که در آن بیست و سه خصلت از خصلت های پدرش، امام زین العابدین علیه السلام را می شمارد، چنین می گوید: «برای پدرش، امام حسین علیه السلام، بیست سال گریست. هرگز مقابلش غذایی نهاده نشد، مگر این که گریه کرد، تا آن جا که یکی از نوکراتش به او گفت: «آیا وقتش نرسیده است که اندوه شما پایان پذیرد؟!» حضرت به وی گفت: «وای بر تو، یعقوب پیامبر را دوازده پسر بود که خدا یکی از آن ها را غایب ساخت، در اثر آن، چشمان یعقوب از زیادی گریه، سفید شد و موی سرش از اندوه، سپید گشت و پشتش از غم، خمید، و این همه در حالی بود که پسرش را در این جهان زنده بود، اما من با چشم خود دیدم که پدرم، برادرم، عمویم و هفده کس از خانواده ام پیرامونم کشته [ صفحه 233] شدند، با این حال چگونه اندوهم پایان پذیرد؟!»4. عن أبی حمزه الثمالی، قال سمعت سید العابدین علی بن الحسین بن علی بن أبی طالب علیهم السلام یقول لشیعته: علیکم بأداء الأمانه، فوالذی بعث محمدا

بالحق نبیا، لو أن قاتل أبی الحسین بن علی علیه السلام ائتمننی علی السیف الذی قتله به لأدیته الیه. [223] .ابوحمزه ی ثمالی گوید: «از سرور عبادتگران، امام سجاد علیه السلام، شنیدم که به شیعیان خویش می گفت: شما را به امانت داری سفارش می کنم. سوگند به خدایی که محمد را به حق، به پیامبری برانگیخت، اگر قاتل پدرم، امام حسین علیه السلام، شمشیری را که با آن پدرم را کشت، در نزدم به امانت بسپارد، البته آن را به او باز می دهم. [224] . [ صفحه 237]

زیارت امام حسین علیه السلام

پیش بینی امام علی از اقبال مردم به کربلا

عن علی بن أبی طالب علیه السلام أنه قال: کأنی بالقصور قد شیدت حول قبر الحسین علیه السلام و کأنی بالمحامل تخرج من الکوفه إلی قبر الحسین علیه السلام و لاتذهب اللیالی و الایام حتی یسار الیه من الآفاق و ذلک عند انقطاع ملک بنی مروان. [225] .شیخ صدوق با اسناد خود از امام علی علیه السلام نقل می کند که: «کاخ هایی را می بینم که پیرامون قبر حسین علیه السلام ساخته شده اند و کجاوه هایی که از کوفه به سوی قبر حسین علیه السلام بیرون می روند. شب ها و روزهای زیادی نمی گذرد که از آفاق عالم، به سوی او می آیند و آن زمانی است که حکومت فرزندان مروان، پایان پذیرد.»