رسول ترک آزاد شده امام حسین علیه السلام صفحه 84

آخرین کلام

من نمی دانم برداشت ها و ارزیابی های شما از خواندن و مطالعه این کتاب چه بوده است و نمی دانم تا چه اندازه از این نوشتار راضی و خشنود شده اید و نمی دانم چه پیشنهاد و انتقادی در مغز و قلب های شما نقش بسته است و نمی دانم اگر قرار شود تا شما

خواننده عزیز کتابی و یا مقاله و نوشته ای درباره رسول ترک و یا رسول ترک ها بنویسید، چه سبک و روشی را انتخاب خواهید کرد و چگونه خواهید نوشت؟

همچنین نمی دانم که هم اکنون توقع و انتظارتان از این آخرین کلام و از این صفحه های پایانی چیست؟ ولی من به نظرم رسیده است تا در این صفحه های پایانی برای شما بنویسم که عاشقان دو گونه هستند:

- عاشقان بلبل - عاشقان پروانه شاید هیچ کس نمی تواند با قاطعیت ادّعا کند و بگوید که بلبل عاشق تر است و یا پروانه، چون هر دو عاشق و حیرانند و هر دو می سوزند و می سازند، امّا فقط یکی شهره شهر است و سرشناس و دیگری بی سر و صدا و ناشناس، یکی می سوزد و می نالد و دیگری می سوزد و می پُکَد، یکی همیشه و مدام دیوانه و مجنون است و دیگری به یک باره جنونش جلوه می کند.

هر چند که عاشقان حسین علیه السلام پیچیده تر از این حرف هایند و هر چند که عاشقان امام حسین علیه السلام همه فرمولها و مرزبندی ها را به هم ریخته اند ولی با این حال من این آخرین کلام را به قصّه عاشقی اختصاص داده ام که به گمان خودم او یکی از عاشقان پروانه وارِ امام حسین علیه السلام بوده است. فقط امیدوارم که شما خواننده عزیز و گرامی تحلیل و تفسیر خوب و مناسبی از ماجرای این عاشقِ پروانه وار داشته باشید.

ماجرای شیعه هندی

کم کم بسیاری از همسایه های شیعه هندی داشتند به او مشکوک می شدند. آن شیعه هندی همسایه ای جدید بود و نزدیک به شش ماه می شد که به شهر کربلا آمده بود. او کشور و زادگاهش، هندوستان را برای همیشه رها کرده بود تا

بقیه عمرش را در کربلا، در مجاورت مزار پاک امام حسین علیه السلام و یاران با وفایش زندگی کند. ظاهرش نشان می داد که آدمی جلیل القدر است چنان که مرحوم فاضل دربندی نیز در کتابش به نام «اسرارالشهاده» از آن شیعه هندی به عنوان یکی از بزرگانِ هند یاد کرده است.

شیعه هندی در یکی از محلّه های کربلا خانه ای تهیه کرده بود و حالا بعد از شش ماه، بسیاری از همسایه هایش، او و خانواده اش را به خوبی می شناختند. همه همسایه ها و آدم هایی که در این شش ماه با او دیدار و برخوردی کرده بودند او را شیعه ای معتقد و پاک و با تقوا یافته بودند، امّا به مرور و با گذشت زمان بعضی ها متوجه یک موضوع و مسئله غیر عادی و عجیبی درباره آن شیعه هندی شده بودند. آن موضوع و مسئله غیر عادی باعث شده بود تا بعضی از همسایه ها، فکرها و عقیده های غیر منطقی و ناخوشایندی نسبت به او پیدا کنند و رفته رفته گاهی این فکرها بر زبان هایشان نیز جاری می شد. آن موضوع، در واقع خیلی عجیب بود. آن شیعه هندی در همه این شش ماهی که در کربلا ساکن شده بود، حتی برای یک بار هم به حرم سیدالشهداعلیه السلام مشرّف نشده بود!