دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 1 صفحه 32

کربلا یا کربلا یا کربلاکربلا لازلت کربا و بلاء «1» ای کربلا، به خاطر پیش آمدهایی که در تو برای آل مصطفی (ص) رخ داد، همیشه محنت و بلا هستی.

و شعر عاشورایی از کنار گاهواره ی حماسه آفرین عاشورا آغاز شد و با خون دل داغدیدگان این ماتم، تداوم یافت. خون دلی که با اشک چشم آمیخت و در حالی که بغض سالیان و قرنها، راه صدا را بر گلو بسته و جوهر را در قلم خشکانیده، از سینه ای به سینه ی دیگر منتقل می شد.

علی (ع) نیز در زمانی که برای جنگ صفین از کوفه خارج شد به کربلا رسید. در آنجا نماز خواند و بعد قطعه ای از خاک آن زمین را بویید و سپس فرمود: «خوشا بر تو ای خاک پاک، گروهی از تو به محشر برآیند که بی حسابرسی به بهشت درآیند.» «2»

اشعاری نیز منسوب به اوست که در مقام اندرز به امام حسین (ع) فاجعه ی کربلا را پیشگویی کرده است:

-*-

1- کأنّی بنفسی و أعقابهاو بالکربلاء و محرابها

2- فتخضب منّا اللّحی بالدّماءخضاب العروس بأثوابها

3- أراها و لم یک رأی العیان و أوتیت مفتاح ابوابها

4- مصائب تأباک من أن تردّفأعدد لها قبل منتابها

5- سقی اللّه قائمنا صاحب القیامه و النّاس فی دابها 1- گویی که خود و پی آیندگان من اینک در کربلا و آوردگاه آنیم.