دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 1 صفحه 477

ابو الحسن مهیار بن مرزویه دیلمی بغدادی، نخست بر کیش زرتشتی بود اما به سال 394 ه. ق. به دست سید رضی مسلمان شد و در مکتب او به آموزش شعر و ادب پرداخت چنانکه در آن شهره ی آفاق گشت.

وی یکی از شاعران پرآوازه ی قرن پنجم به شمار می رود. او به نسبت کسروی خویش فخر می کند. همانگونه که به دین و عقیده ای که برگزیده مباهات می نماید و می گوید: مجد و حسب را از بهترین پدران دارم و دین و آئین را از سرور مسلمانان، پس فخر و مباهات را از همه جانب گرد آوردم. سیادت عجم را با آئین عرب با هم دارم.

مهیار بر ادبیات درخشان عرب منّتی دارد که همواره او را با سپاس فراوان یاد می کنند و آوازه ای بلند دارد.

دیوانش چهار جلد دارد که فنون مختلفه شعر و ادب و شاخه های بارور آن را دربر گرفته است. سروده هایش در زمینه مذهب یکسره احتجاج و برهان است و در اشعارش

جز حجّت کوبنده، ستایش صادقانه و سوگ دردناک نخواهیم یافت.

مهیار در شب یکشنبه پنجم جمادی الآخر سال 428 هجری درگذشت. «1»

-*-

و کیف ضاقت علی الاهلین تربته و للاجانب من جنبیه مضطجع خاندانش از آرمیدن در کنار تربت او محروم. بیگانگان در کنار مرقدش مدفون.

رثای حسین (ع):

1- مشین لنا بین میل وهیف فقل فی قناه و قل فی نزیف