دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 1 صفحه 637

دانشنامه ی شعر عاشورایی، محمد زاده ،ج 1،ص:298

وصف اینکه، کسانی چون علی بن مقّرب شدت اندوه در مصیبت حسین (ع) را علامت تشیع می داند. «1» شاعرانی مانند ابن سناء الملک در این اندوه شیعه و سنّی را شریک می دانند. «2» ابن ابی الحدید معتزلی نیز آن چنان بر عاشوراییان می گرید که گویا همه اعضای او بر این

مصیبت اشک می ریزد.

امید ثواب در مرثیه سرایی:

این انگیزه در عصرهای گذشته نیز وجود داشت، اگرچه به دلیل قوت سایر انگیزه ها در مرتبه ی ضعیف تری قرار داشت و در اشعار به صراحت مطرح نمی گردید. در این دوره این عامل قوت می گیرد به گونه ای که گاه شاعر مرثیه ی خویش را شفیعی برای روز جزاء و عاملی برای بخشش گناهان می شمارد. لذا با ذکر نام خویش در قصیده آن را برای عرضه در روز محشر نشانه گذاری می کند.

مغامس بن داغر پس از رثای حسین (ع) از خوف گناهان خویش به دامان اهل بیت (ع) پناه می آورد. «3»

______________________________
(1)- ادب الطف؛ ج 4، ص 31.
(2)- همان، ص 17.
(3)- امام حسین در شعر معاصر عربی.