دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 1 صفحه 947

39- هیهات تمنع عن شفاعه جدّکم نفس و حب أبی تراب زادها

40- صلّی الآله علیکم ما أرعدت سحب و أسبل ممطرا أرعادها «1» 36- خدا بیامرزد هرکه را با خامه ی خویش به آن یاری دهد و امید است از کمک آن بی بهره نگردد.

37- برای گناهان بزرگ که با انجام آنها آسایش از دلم رخت بربست و جانم ناآرام شد میانجی می باشید.

38- و برای همان لغزش ها که اگر بر کوهها بار کنند پاره پاره می شود و سنگهایش می گدازد.

39- بسی دور است روانی از شفاعت نیای شما بی بهره بماند که مهر علی را توشه ی خویش گرفته است.

40- تا آنگاه که ابری همراه با تندر غرّان در کار بارش و ریزش است درود خدا بر شما باد.

دانشنامه ی شعر عاشورایی، محمد زاده ،ج 1،ص:423

فصل چهارم مرثیه سرایان دوره چهارم (قرن دهم تا پایان قرن سیزدهم هجری)