دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 1 صفحه 950

عبرت ها و درس های عاشورا در اکثر اشعار فراموش گردیده است و پیروزی زیبای حقیقت حسین (ع) بر باطل به چشم شاعر نمی آید.

قداست مولد و دفن امام حسین (ع):

عمق جنایت در واقعه ی عاشورا، آنگاه محسوس تر است که خاستگاه اهل بیت (ع) که مهبط وحی و دامان رسول اکرم (ص) بوده است به خوبی برای مخاطب تبیین می شود، این امر از شیوه های مشهود در شعر این عصر است.

حسن قفطان (م 1277 ه. ق) در ترسیم صحنه ی جانخراش عاشورا حضور فرضی آباء حضرت و عکس العمل آنان را در مشاهده ی مظلومیت و پاره پاره شدن فرزندشان تصوّر می کند. «1»

حیدر الحلّی (م 1304 ه. ق) که از شعرای اواخر قرن سیزده می باشد و شعرش سرآمد بسیاری از اشعار حسینی است، و اوست که طلیعه ی در حرکت های نو در شعر معاصر حسینی می باشد در این زمینه ابو سفیان را خطاب قرار می دهد و حسن سلوک پیامبر (ص) را با او متذکّر می شود. او از اینکه خون پاکان اهل بیت

(ع) در جواب رفتار نیک پیامبر (ص) بر زمین می ریزد، متعجّب است.

در اشعار این عصر، رقابت کربلا با مکّه و قبر حسین (ع) با کعبه خودنمایی می کند و مکّه بدون کربلا نامفهوم می نماید. «2»

آسمانهای هفتگانه نیز در مقابل این زمین کرنش می کنند و طور سینا خود را در آنجا می یابد چراکه این سرزمین، پیکر کسی را در آغوش گرفته که هستی به واسطه ی او هستی یافته است «3».

______________________________
(1)- اعیان الشیعه؛ ج 5، ص 200.
(2)- امام حسین در شعر معاصر عربی.