دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 1001

حسین مسرور که نام خانوادگیش سخنیار و تخلّصش «مسرور» است، در بیستم صفر سال 1308 ه. ق. در «کوپا» از بلوک اصفهان پا به عرصه ی وجود گذاشت.

پدرش حاج محمد جواد از نیکوکاران به نام محل بود، علاقه ی ملکی و تجارت زندگانی او را مرفّه می داشت معهذا راضی به نظر نمی رسید و مایل بود فرزندانش صاحب علم و دانش شوند و وسایل این کار در بلوک فراهم نبود از این رو با خانواده به شهر اصفهان کوچ

کرده و فرزندان را به معلّمین و مربیان آن زمان سپرد. در آن زمان مدارس و حوزه های علم و ادب اصفهان شهرت و رونق به سزا داشت و دیری نپایید که مسرور در سایه ی نبوغ ذاتی، تحصیلات مقدماتی را پشت سر گذاشته و به مراکز علم و دانش دست یافت و از درس استادان نامی کسب نور نمود.

مسرور از 9 سالگی اشعاری سرود و در 12 سالگی اشعار خود را در انجمن ادبی اصفهان خواند و در محضر شادروان دهقان سامانی مایه تحسین و تعجب شعرا گشت. پس از چندی عازم شیراز شد و زبانهای قدیم و خطوط باستانی را در محضر فرصت شیرازی آموخت و در مراجعت به اصفهان اشعار انتقادی خود را با امضای مستعار در جراید اصفهان و تهران منتشر ساخت.

وی برای کسب دانش به خراسان و کاشان نیز سفر کرد. دو سال نیز در تهران به خدمت وزارت فرهنگ در آمد و از سال 1302 ه. ش. به مدت 36 سال عهده دار تعلیم و تربیت مردان امروز بود. استاد مسرور علاوه بر تبحّر در فنون شعر و ادب در ریشه ی لغات قدیمی و اشعار و اصطلاحات مشکل شعری غریزه ی الهام بخشی داشت «1».

-*-

بزمگاه شهیدان:

نکوتر بتاب امشب ای روی ماه که روشن کنی روی این بزمگاه

بسا شمع رخشنده تابناک ز باد حوادث فرو مرده پاک

حریفان به یکدیگر آمیخته صراحی شکسته قدح ریخته