دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 1058

این دوره دوره ی کمال جریان های ادبی است و زبان شعر بارورتر و شفاف تر و فضای شعر با مسائل اجتماعی همراه تر و پیوسته تر است.

چهره هایی چون محمد حسین شهریار، مهرداد اوستا، علی موسوی گرمارودی، حمید سبزواری، علی معلم، نصر اللّه مردانی، سلمان هراتی، قیصر امین پور، حسن حسینی و سپیده کاشانی از جمله این شاعران هستند که سروده هایی در

خور توجّه دارند. بطور کلی می توان گفت که در عصر انقلاب اسلامی شاعران به یک رستاخیز ادبی برای بازآفرینی روح امت خداجو و سلحشور دست یازیدند و از حماسه های پرشور جوانان برومند این مرز و بوم چکامه ها پرداختند. بیان هوشیارانه ی سرشار از ظرافت از چشمگیرترین جلوه های خلاقیت در آثار شعرای متأخر است تا بدانجا که با معیارهای شعر گذشتگان تفاوتی دیگر گونه دارد. شاعران در عرصه ی ابداع و آفرینش و نوآوری، دستاوردهای بدیعی دارند و با زبانی حماسی و گاه با مایه های تغزلی در فضایی تازه تنفس می کنند. قصاید و غزلهای سالهای آغازین انقلاب متأثر از حال و هوای اجتماعی آن دوره اند بسیاری از شعرا تلفیق غزل و حماسه را دستمایه ی کار خود قرار داده اند اتصال این دوره به دوره ی ادبیات خاص جنگ به تشدید حماسه پردازی ها کمک کرده است با توجه به غنای ادبی این جریان جدید باید در انتظار شکوفایی و باروری بیشتر آن نشست.

دانشنامه ی شعر عاشورایی، محمد زاده ،ج 2،ص:1143

جلال الدّین همایی

اشاره

استاد جلال الدّین همایی متخلّص به «سنا» یکی از نوابغ و مفاخر زبان و ادب فارسی فرزند طرب شیرازی به سال 1317 ه. ق.

(19 دی 1278 ش) در اصفهان به دنیا آمد. تحصیل را از کودکی نزد پدر و مادر خود آغاز کرد و بعد در مدارس «حقایق» و «قدسیه» ادامه داد. صرف و نحو و ریاضیّات را در آن مدارس خواند و از سال 1328 تا 1348 ه. ق. در مدرسه ی علمیه ی «نیم آورد»، در حجره ای که به او داده بودند با جدیّت به کسب علم پرداخت. وی در آن مدت از محضر استادان بزرگی چون آیه اللّه سیّد محمد باقر درچه ای،

آقا شیخ علی یزدی، حاج سیّد محمد کاظم کروندی اصفهانی و آقا شیخ محمد خراسانی معروف به حکیم و نیز آیه اللّه العظمی حاج آقا رحیم ارباب اصفهانی بهره برد و در ادبیات، حکمت، فلسفه، فقه و هیأت تبحّر و استادی یافت و به تدریس ادبیات عرب در آن حوزه پرداخت.

استاد همایی در سال 1348 ه. ق. (1307 ه. ش.) به تهران منتقل شد و رسما در خدمت وزارت معارف به تدریس در مدارس متوسطه پرداخت. بعد از آن در دانشگاههای حقوق و ادبیات دانشگاه تهران تدریس را آغاز کرد و تا 1345 که به درخواست خود از خدمت رسمی بازنشسته شد، در آن سمت دانشجویان بسیاری را از دانش خود بهره مند ساخت. پس از آن مرتبه استادی ممتاز به او داده شد و نیز چند دوره به تدریس تاریخ علوم و معارف اسلامی در دوره ی فوق لیسانس اشتغال داشت. او در سراسر زندگیش به کاری جز تدریس و تألیف و طبع کتب نپرداخت.