دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 1090

شهریار در مدح و مرثیه ی اهل بیت (ع) نیز اشعاری سروده است پرشورترین غزل شهریار «مناجات» اوست که در مدح شخصیت وجودی و عظمت مولای متقیان می باشد و از شاهکارهای ادب فارسی و با این مطلع آغاز می شود:

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا راکه به ما سوا فکندی همه سایه ی هما را و مرثیه ی کاروان کربلا که در مورد امام حسین (ع) می باشد.

شهریار از یک طرف عالمی است فاضل و از سوی دیگر شاعری عارف و عاشق و جمع این ویژگیها با هم چهره ی او را آنگونه که هست روشن می سازد.

شهریار سرانجام در 26 شهریور ماه سال 1376 ه. ش پس از هشت ماه، بیماری ریوی در بیمارستان تهران از دنیا رفت. جنازه

دانشنامه ی شعر عاشورایی، محمد زاده ،ج 2،ص:1158

او را به تبریز منتقل کردند و پس از تشییع با شکوه در «مقبره الشعرا» ی این شهر به خاک سپردند. «1»

-*-

کاروان کربلا:

شیعیان دیگر هوای نینوا دارد حسین روی دل با کاروان کربلا دارد حسین

از حریم کعبه ی جدش به اشکی شست دست مروه پشت سر نهاد امّا صفا دارد حسین